Tag Archives: Europe

Άφωνοι… κλέφτες


Advertisements

Έρχεται ο επόμενος εκβιασμός των δανειστών


Μιχάλης Ιγνατίου .

Η επιστολή του προέδρου της ΝΔπρος τους επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Eurogroup και της ΕΚΤ φαίνεται να κλείνει τον τελευταίο γύρο των εκβιασμών των Ευρωπαίων εναντίον της Ελλάδας, των αρχηγών των πολιτικών της κομμάτων και του λαού της. Ο κ. Σαμαράς επέλεξε να ακολουθήσει τις επιταγές των δανειστών της Ελλάδας. Εάν έπραξε ορθά, θα το πληροφορηθεί στις κάλπες, εάν και όποτε στηθούν…

Είπαν πως υπό άλλες συνθήκες η απάντηση θα έπρεπε να είναι ένα μεγάλο ΟΧΙ, αλλά στο σημείο που οδηγήθηκαν τα πράγματα, με την ευθεία απειλή ότι «η μη υπογραφή σημαίνει όχι συντάξεις», η επιλογή ήταν μία και μοναδική. Η επιστολή, που κοινοποιήθηκε και στη γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, προφανώς στόχευε πάνω απ’ όλα να αλλάξει το κλίμα στο εσωτερικό και το εξωτερικό για τον ηγέτη της ελληνικής αντιπολίτευσης, που βρέθηκε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, εκβιαζόμενος από τους Ευρωπαίους και από μερικούς βουλευτές του, που έχουν χάσει εντελώς την επαφή με την κοινωνία. Πρόκειται για την ομάδα των «παγκοσμιοποιημένων» της ΝΔ, οι οποίοι όταν βρεθούν ενώπιον κομματικού ακροατηρίου θυμούνται «τα ελληνοχριστιανικά τους ιδανικά»…

Σύμφωνα με τους παρατηρητές των ελληνικών πολιτικών πραγμάτων, ο κ. Σαμαράς θα πληρώσει την υπογραφή στην επιστολή που του επέβαλαν οι ξένοι, και το χειρότερο όλων θα είναι «ανοικτός» σε νέους εκβιασμούς, που θα ακολουθήσουν και θα αφορούν τις εκλογές. Δεν πρέπει να έχει κανένας την παραμικρή αμφιβολία ότι ο κ. Λουκάς Παπαδήμος «ήρθε για να μείνει» στην πρωθυπουργία. Θα προβλέψω από τώρα ότι ο «εκβιασμός» του Φεβρουαρίου θα αφορά ακριβώς την παραμονή του στην εξουσία. Και ο πρόεδρος της ΝΔ θα κληθεί να αντιμετωπίσει το νέο δίλημμα: ή παραμένει στο Μαξίμου ο σημερινός πρωθυπουργός ή η επόμενη δόση δεν θα δοθεί.

Είναι μεγάλη η ενόχληση για το γεγονός ότι οι Ελληνες πολιτικοί –εκτός αυτών της Αριστεράς- εκβιάστηκαν για να δοθεί το «πράσινο φως» για την έκτη δόση. Και βέβαια πρέπει να ομιλούμε για την πιθανότητα εκταμίευσης της έκτης δόσης, διότι την «πήραμε» με βάση τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, και όχι σύμφωνα με επίσημες ανακοινώσεις, μιάς και οι Ευρωπαίοι επέλεξαν να συνεχίσουν το σκωτσέζικο ντους στους Ελληνες πολιτικούς, που αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων.

Ο εκβιασμός είναι εκβιασμός και δεν είναι δυνατόν να ωραιοποιείται η κάθε απειλή των ξένων, ακόμα και αν αφορά χρήματα, που μας έπεισαν ότι εάν δεν τα λάβει η χώρα θα χρεωκοπήσει. Απλά σκέφτομαι ότι τα ίδια και απαράλλακτα μας είπαν ότι θα συμβούν στις 15 Σεπτεμβρίου, στις 10 Οκτωβρίου, ξανά στα μέσα Νοεμβρίου και στη συνέχεια στις 15 Δεκεμβρίου. Και κάθε φορά ανακάλυπταν πως «χρήματα υπάρχουν».

Είναι ευτύχημα ότι κάποιοι άνθρωποι δεν πιστεύουν την καλοστημένη προπαγάνδα των επικεφαλής της Ε.Ε., του Eurogroup και της ΕΚΤ, η οποία μεταφέρεται με τρόπο που να τρομοκρατείται ο ελληνικός λαός. Οι δύσπιστοι θυμούνται πώς ξεκινήσαμε και πού φτάσαμε…

Από το τέλος του καλοκαιριού και μετά, τα «γεγονότα» δεν δένουν μεταξύ τους και μερικές κινήσεις που έγιναν είναι ανεξήγητες. Θυμάμαι ότι στο τέλος Αυγούστου οι εκπρόσωποι των δανειστών –αυτό ισχυρίζονταν τουλάχιστον, και είμαι μάρτυρας γι’ αυτό- έφτασαν στην Αθήνα για …περίπατο, για να φύγουν εντελώς ξαφνικά μέσα στα μεσάνυχτα. Αλλοι μίλησαν για «καυγά» με τον υπουργό Οικονομικών, άλλοι υποστήριξαν πως αναχώρησαν σε συνεννόηση με τον κ. Βενιζέλο. Είτε το πρώτο συνέβη, είτε το δεύτερο, η αποχώρηση των μελών της Τρόϊκας, για πολλούς από εμάς είναι περίεργη. Απ’ εκεί και πέρα γίναμε μάρτυρες συμβάντων σε ένα περίεργο περιβάλλον, που δημιουργούσαν μεν οι αγορές αλλά υπήρχε πάντα εμφανές το «ελληνικό στοιχείο». Και δεν αναφέρομαι μόνο στο πυροτέχνημα του Δημοψηφίσματος, που αποδείχθηκε η πλέον βλακώδης πράξη εν ενεργεία πολιτικού –(το Δημοψήφισμα θα έπρεπε να είχε γίνει τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 2010, πριν η χώρα παραδοθεί στον μηχανισμό). Ομιλώ και για τις αλλαγές στις Ένοπλες Δυνάμεις, με τον ισχυρισμό για δήθεν κινήσεις στρατιωτικών εναντίον της Δημοκρατίας, για να δικαιολογηθούν το Δημοψήφισμα και οι άνευ προηγουμένου εκβιασμοί των Ευρωπαίων στον ελληνικό πολιτικό κόσμο. Θυμίζω ότι μετά τις ανακοινώσεις της 27ης Οκτωβρίου, τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και η κ. Λαγκάρντ είχαν αποφασίσει να προωθήσουν άμεσα την έγκριση της έκτης δόσης –το Ταμείο είχε ορίσει την 11η Νοεμβρίου ως ημέρα συνεδρίασης του Δ.Σ., που θα ασχολείτο αποκλειστικά με την εκταμίευση.

Η εκβιαστική απαίτηση των Ευρωπαίων και η ετσιθελική απόσπαση των υπογραφών των κ. Παπανδρέου και Σαμαρά, είναι η ύπατη απαξίωση του ελληνικού πολιτικού κόσμου, ο οποίος οδήγησε με τα λάθη του την Ελλάδα στην οικονομική καταστροφή. Οι υπογραφές, τις οποίες απέσπασαν εκβιαστικά οι δανειστές, δεν θα σώσουν την ελληνική οικονομία, απλά μεταθέτουν το «μεγάλο κακό» που όλοι το βλέπουν να έρχεται, αλλά ουδείς μπορεί να σταματήσει. Τα μαθηματικά δεν βγαίνουν και έφτασε η στιγμή για να πουν οι πολιτικοί -πρώτη φορά στη ζωή τους- την αλήθεια στο λαό.


Ευρώπη: η ρήξη πρέπει να γίνει πρώτα στο εθνικό πεδίο


Περιοδικό Άρδην – Εφημερίδα Ρήξη – Ευρώπη: η ρήξη πρέπει να γίνει πρώτα στο εθνικό πεδίο.

Του Μπερνάρ Κασέν

δημοσιογράφος, διευθυντής της Monde Diplomatique

Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, η ριζοσπαστική αριστερά στέκεται ιδιαίτερα αμήχανη απέναντι στο εθνικό ζήτημα. Τα κείμενα, τα θεωρητικά έργα και περιοδικά, τα σχετικά με αυτό το ζήτημα, που θα μπορούσαν να γεμίσουν ολόκληρες βιβλιοθήκες, αναφέρονται στους Μαρξ, Λένιν, Ρόζα Λούξεμπουργκ, Τρότσκι, προκειμένου να τοποθετηθούν πάνω στην έννοια της πατρίδας, στις σχέσεις ανάμεσα σε τάξη και έθνος, στον εθνικισμό, τον διεθνισμό, ακόμα και την εναλλακτική παγκοσμιοποίηση.

Αυτές οι συζητήσεις, ή ό,τι έχει απομείνει από τους όρους αναφοράς της αριστεράς, δεν είναι μόνο καθαρά αφηρημένοι, ή αιωρούμενοι πάνω από τους συγκεκριμένους πολιτικούς αγώνες: δομούν την ίδια τη συνείδηση των πρωταγωνιστών τους. Η στάση των τελευταίων απέναντι στο ζήτημα της ευρωπαϊκής οικοδόμησης συνιστά μια ολόκληρη σχολή. Πράγματι, με αυτή την κατασκευή, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πρωτοφανές ιστορικά σχήμα, του οποίου το πιο ευαίσθητο σημείο βρίσκεται στη συνάρθρωση –που εξελίσσεται διαρκώς και μεταβάλλεται, ανάλογα με τον κάθε χώρο– ανάμεσα στον χώρο επέμβασης και απόφασης του εθνικού πεδίου και εκείνον (υπερκρατικό ή ομοσπονδιακό) της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).

Η σοσιαλ-δημοκρατία, μετά την προσχώρησή της στον νεο-φιλελευθερισμό, κατά τη δεκαετία του 80, μετέβαλε την ευρωπαϊκή χίμαιρα σε ένα άλλοθι για την παραίτησή της από κάθε κοινωνική αλλαγή σε βάθος, στο εθνικό πεδίο: από ευρωπαϊκή εκλογή σε ευρωπαϊκή εκλογή, υπόσχεται μια «κοινωνική Ευρώπη», η οικοδόμηση της οποίας παραπέμπεται μονίμως στις ελληνικές καλένδες. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, μέσα στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών συνθηκών –τις οποίες ψήφισε ενθουσιωδώς–, των οποίων καθοδηγητική αρχή είναι «ο ελεύθερος και απαραχάρακτος ανταγωνισμός» και όχι η αλληλεγγύη;

Είναι ενδεικτικό το γεγονός, στη Γαλλία, ότι όλοι οι υποψήφιοι του Σοσιαλιστικού Κόμματος, για την εκλογή του υποψήφιου στην προεδρία της Δημοκρατίας, υπέταξαν τις ελάχιστες φιλόδοξες προτάσεις τους, που θα μπορούσαν να έχουν μια ευρωπαϊκή επίδραση, στη συναίνεση του συνόλου των Ευρωπαίων εταίρων, στην οποία κανένας δεν πιστεύει. Το πρόσχημα να μην «απομονωθεί» η Γαλλία οδηγεί στο να θάβεται το ζήτημα με ελαφριά συνείδηση…

Η ευρωπαϊκή φυγή προς τα μπρος χαρακτηρίζει και ένα σημαντικό τμήμα της ριζοσπαστικής αριστεράς. Κατ’ αυτήν, κάθε μέτρο που θα έπαιρνε μια προοδευτική κυβέρνηση, η οποία θα αποφάσιζε μονομερώς να μην υπακούσει στις νεο-φιλελεύθερες πολιτικές της ΕΕ, θα είχε έναν «εθνικιστικό» χαρακτήρα και θα κινδύνευε να παίξει το παιχνίδι της άκρας δεξιάς. Όπως ακριβώς και η σοσιαλ-δημοκρατία, αλλά για διαφορετικούς λόγους, αυτή η αριστερά τείνει να ρίξει στη λήθη το εθνικό ζήτημα. Η πρώτη περιμένει για να δράσει (ή, μάλλον, για να είναι σίγουρη ότι δεν θα μπορεί να δράσει) την απίθανη συναίνεση των άλλων κυβερνήσεων. Όσο για τη δεύτερη, που επικαλείται τον διεθνισμό –του οποίου η ΕΕ αποτελεί μια σίγουρα κακή εκδοχή αλλά που μπορεί να βελτιωθεί–, θεωρεί ότι πρωτεύων στόχος δεν είναι να παρθούν πρωτοβουλίες σε εθνικό επίπεδο αλλά να αναδυθεί ένα ευκταίο, αλλά πολύ υποθετικό, «ευρωπαϊκό κοινωνικό κίνημα».

Ωστόσο, με την «αραβική άνοιξη» και το κίνημα των Αγανακτισμένων, η πρόσφατη ιστορία μας διδάσκει πως ένα διεθνές κοινωνικό κίνημα δεν μπορεί να αποκρυσταλλωθεί και να αναπτυχθεί, εξαπλωνόμενο από τη μία χώρα στην άλλη, παρά μόνο με αφετηρία μία ρήξη στο εθνικό πεδίο. Αυτή είναι η εναρκτήρια πράξη η οποία, πάνω από τις υπόλοιπες κυβερνήσεις, θα αποτελέσει έναν πόλο συσπείρωσης και κινητοποίησης των κοινωνικών κινημάτων σε ηπειρωτική κλίμακα.

* Ο Μπερνάρ Κασέν είναι δημοσιογράφος, διευθυντής της Monde Diplomatique, και από τους ιδρυτές της ATTAC (σήμερα, επίτιμος πρόεδρός της), της οργάνωσης που, ξεκινώντας από τη Γαλλία, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξάπλωση του κινήματος της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης.


PacK of hyenas



Αρέσει σε %d bloggers: