Το μυστήριο κλαμπ των χωρών ΑΑΑ


Καθόλου πολλές δεν είναι οι χώρες με αξιολόγηση ΑΑΑ (το περιβόητο «τριπλό Αλφα») και από τους τρεις αμερικανικούς οίκους αξιολόγησης – Μούντις, Στάνταρντ εντ Πουρς και Φιτς. Για την ακρίβεια δεν είναι παρά 13 όλα κι όλα τα κράτη σε ολόκληρο τον κόσμο που έχουν αξιολόγηση ΑΑΑ. Εντυπωσιακό μάλιστα το γεγονός ότι οι 11 από τις 13 χώρες είναι ευρωπαϊκές και μόνο 2 από τον υπόλοιπο κόσμο: ο Καναδάς και η Σιγκαπούρη!

Οι 11 ευρωπαϊκές αποτελούνται από 6 χώρες της Ευρωζώνης (Γερμανία, Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία, Φινλανδία και Λουξεμβούργο) και 5 χώρες που αρνούνται πεισματικά να μπουν στο ευρώ. Οι τρεις από αυτές ανήκουν στην ΕΕ και θα γίνονταν ανά πάσα στιγμή δεκτές με ανοιχτές αγκάλες στην Ευρωζώνη, αλλά αυτές προτιμούν να διατηρούν το εθνικό τους νόμισμα (Βρετανία, Σουηδία, Δανία) και οι υπόλοιπες δύο αρνούνται κατηγορηματικά την ένταξη ακόμη και στην ΕΕ (Ελβετία και Νορβηγία).

Εχοντας δει, λοιπόν, ποιες χώρες συναπαρτίζουν αυτό το αξιοζήλευτο κλαμπ των ευτυχισμένων κρατών με αξιολόγηση ΑΑΑ που υποτίθεται ότι τους επιτρέπει να δανείζονται πολύ φτηνά, αρχίζουν οι δεύτερες σκέψεις και οι απορίες που ταχύτατα μετατρέπονται σε υποψίες ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά με τα κριτήρια κατάταξης των χωρών που χρησιμοποιούν αυτοί οι διαβόητοι οίκοι αξιολόγησης.

Ωραία, λογικό, τίμιο και δίκαιο είναι να έχει το τριπλό Αλφα π.χ. το Λουξεμβούργο, το οποίο το 2010 είχε δημόσιο χρέος στο ύψος μόλις του 18,4% του ΑΕΠ του και έλλειμμα 1,7% του ΑΕΠ – πόσω μάλλον που το 2007 είχε… πλεόνασμα 3,7% αντί για έλλειμμα και δημόσιο χρέος… 6,7% του ΑΕΠ!

Από πού κι ως πού όμως να έχει αξιολόγηση ΑΑΑ η Βρετανία, η οποία το 2010 παρουσίασε έλλειμμα… ίσο με της Ελλάδας; Η Ελλάδα 10,5% του ΑΕΠ της, η Βρετανία 10,4%!

Γιατί να έχει ΑΑΑ η Βρετανία με δημόσιο χρέος 80% του ΑΕΠ της το 2010; Ενα χρέος μάλιστα που καλπάζει διαρκώς αυξανόμενο, αφού το 2007 ήταν μόνο 44,5% και το 2008 ανέβηκε στο 54,4%, για να εκτιναχθεί το 2009 στο 69,6% σύμφωνα με τα στοιχεία της Γιούροστατ, της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας; Γιατί δεν έχασε τα τρία Αλφα η Βρετανία με μια τέτοια πορεία διαρκούς επιδείνωσης, κυριολεκτικά καταβαράθρωσης της οικονομίας της;

Γιατί η Πορτογαλία με 9,1% έλλειμμα και 93% χρέος αξιολογείται ως «σκουπίδι» και η Αγγλία με 10,4% έλλειμμα και 80% χρέος αξιολογείται ως ΑΑΑ; Ο εμπαιγμός και οι σκοπιμότητες είναι προφανείς – «σκουπίδια» είναι οι αξιολογήσεις των οίκων.

Οι απορίες είναι πάμπολλες. Γιατί η Γαλλία να έχει αξιολόγηση ΑΑΑ με έλλειμμα 7% το 2010 και δημόσιο χρέος ίσο με το 81,7% του ΑΕΠ της;

Βάσει ποιας λογικής το Λουξεμβούργο (με δημόσιο χρέος μόλις 18,4%) δανειζόταν τη Δευτέρα στη δευτερογενή αγορά ομολόγων με επιτόκιο 2,32% και η Γερμανία, με δημόσιο χρέος 83,2% του ΑΕΠ της, δανειζόταν την ίδια ημέρα στην ίδια αγορά με επιτόκιο 1,87%;

Γιατί την ίδια μέρα στην ίδια αγορά η Ελβετία, με δημόσιο χρέος κατά τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ για το 2011 στο ύψος του 52,4% του ΑΕΠ της, δανειζόταν με επιτόκιο 0,8% και η επίσης ζάπλουτη Νορβηγία, με δημόσιο χρέος 55,4% του ΑΕΠ της, δανειζόταν με… τριπλάσιο (!) επιτόκιο -2,41%;

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Αλλες σκοπιμότητες πρυτανεύουν στις βαθμολογίες των οίκων αξιολόγησης. Η Αγγλία και η Ελβετία π.χ. είναι τα χρηματοοικονομικά κέντρα όπου οι τράπεζες, οι κερδοσκόποι ή οι πλούσιοι έχουν τα λεφτά τους. Δεν υπάρχει, λοιπόν, περίπτωση σε αυτές τις χώρες να βάλουν οι οίκοι κακό βαθμό. Η Γαλλία από την άλλη πλευρά είναι ο στρατηγικός σύμμαχος της Γερμανίας κι έτσι για καθαρά πολιτικούς λόγους και όχι οικονομικούς έχει το ΑΑΑ, το οποίο θα το χάσει αν και όταν αποφασίσει το Βερολίνο ή η Ουάσιγκτον.

Οσο για το τριπλό Αλφα της Γερμανίας, αν ποτέ οι αμερικανικοί οίκοι το αμφισβητήσουν, θα… «εκδιωχθούν» αυτοστιγμεί από την Ευρώπη! Είναι τόσο απλό…

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ
Θα δανείζονται… χωρίς τόκους;

Χάρηκε ο κόσμος που προχθές οι κερδοσκόποι «έτριψαν τα μούτρα» της Γερμανίας: μόνο για δεκαετή ομόλογα αξίας 3,6 δισεκατομμυρίων ευρώ βρήκε αγοραστές το Βερολίνο, ενώ είχε βγει να πουλήσει ομόλογα για 6 δισ. ευρώ. Η αλήθεια είναι πως οι Γερμανοί έχουν γίνει τόσο αλαζόνες με τα χάλια των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης ώστε μειώνουν διαρκώς τα επιτόκια που προσφέρουν. Με επιτόκιο… 1,98% έδωσαν προχθές τα 3,6 δισ., ενώ ακόμη και στις αρχές Ιουλίου, πριν από τέσσερις μήνες δηλαδή, το Βερολίνο δανειζόταν με επιτόκιο 3%. Αν συνεχίσουν έτσι, σε λίγο θα απαιτούν να αγοράζονται μεν τα ομόλογά τους και να δανείζεται το γερμανικό κράτος όσα θέλει, αλλά να μη δίνει καθόλου… τόκους!

Γ. Δελαστίκ


Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΚΟΥΪΣΛΙΝΓΚ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ


Τα σημερινά γεγονότα στο κτήριο της ΔΕΗ στη Μεσογείων, καθώς, και η οπερέττα των διώξεων που ξεκίνησε η ασφάλεια εναντίον διαδηλωτών της μεγάλης λαϊκής παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη, είναι δείγματα μιας εκστρατείας κατατρομοκράτησης του ελληνικού λαού που έχουν εξαπολύσει η κατοχική Κυβέρνηση.

Στόχος, είναι να κάμψουν τη παλλαϊκή αντίθεση στη λαοκτόνα κυβερνητική πολιτική, η οποία γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα σε κάθε γειτονιά αυτής της χώρας. Καθημερινά, μέσα από τις πορείες, τις συγκεντρώσεις, και τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που ξεπηδούν σε κάθε γειτονιά, δυναμώνει ένα αυτόνομο κίνημα αντίστασης στην υποδούλωση και τον εξανδραποδισμό του ελληνικού λαού. Ως αυτόνομο, αυτό το κίνημα δεν ελέγχεται και δεν ποδηγετείται, είναι απρόβλεπτο και άκρως επικίνδυνο για την εξουσία, γι’ αυτό καιπροσπαθεί να το πατάξει άμεσα, εν τη γεννέσει του.

Γι’ αυτό ξεκίνησαν τις διώξεις για την 28η Οκτωβρίου, γι’ αυτό και σήμερα επενέβη η αστυνομία στο κατειλημμένο κτήριο της ΔΕΗ. Γιατί τέτοιες πρωτοβουλίες και δράσεις, εξελίσσονται μέρα με τη μέρα στα πολιτικά εργαστήρια αυτής της χώρας, όπου σφυρηλατείται η υπέρβαση του παλιού, σάπιου πολιτικού κόσμου και γεννιέται μια νέα δύναμη αντίστασης: Ένα ορμητικό ποτάμι που σπάει τις παλιές κομματικές δομές και τις ιδεολογικές αγκυλώσεις και ενώνει στην πράξη το λαό αξιώνοντας εθνική ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και άμεση δημοκρατία.

Η ορμή του λαού είναι ο υπ αριθμόν 1 εχθρός της υπερκομματικής μασκαράττας που στήθηκε για να συνεχίσει με το προσωπείο της συναίνεσης το έργο των ΠΑΣΟΚων. Γι’ αυτό και θα την χτυπήσει, θα την κυνηγήσει αλύπητα όπου κι αν ξεσπάει, τσακίζοντας κάθε επίφαση δημοκρατίας.  Δεν θα πρέπει να λυγίσουμε. Ας δώσουμε στην κατοχική τρομοκρατία την απάντηση που τους πρέπει.

Υ.Γ. Ένας από τους 17 διωκώμενους για τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου στην Θεσσαλονίκη, είναι και ο Γ.Μ., μέλος της Κίνησης Πολιτών Άρδην. Πρόκειται για την τρίτη, μέσα σε δυο μήνες, πολιτική δίωξη μέλους της κίνησής μας –μια φιλοφρόνηση από το καθεστώς που καταδεικνύει πόσο ενοχλείται από τη δράση μας.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΔΕΗ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΑΝ Η ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ – ΤΟΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΝΟΧΟΙ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΧΑΡΑΤΣΙ – ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ


Ευρώπη: η ρήξη πρέπει να γίνει πρώτα στο εθνικό πεδίο


Περιοδικό Άρδην – Εφημερίδα Ρήξη – Ευρώπη: η ρήξη πρέπει να γίνει πρώτα στο εθνικό πεδίο.

Του Μπερνάρ Κασέν

δημοσιογράφος, διευθυντής της Monde Diplomatique

Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, η ριζοσπαστική αριστερά στέκεται ιδιαίτερα αμήχανη απέναντι στο εθνικό ζήτημα. Τα κείμενα, τα θεωρητικά έργα και περιοδικά, τα σχετικά με αυτό το ζήτημα, που θα μπορούσαν να γεμίσουν ολόκληρες βιβλιοθήκες, αναφέρονται στους Μαρξ, Λένιν, Ρόζα Λούξεμπουργκ, Τρότσκι, προκειμένου να τοποθετηθούν πάνω στην έννοια της πατρίδας, στις σχέσεις ανάμεσα σε τάξη και έθνος, στον εθνικισμό, τον διεθνισμό, ακόμα και την εναλλακτική παγκοσμιοποίηση.

Αυτές οι συζητήσεις, ή ό,τι έχει απομείνει από τους όρους αναφοράς της αριστεράς, δεν είναι μόνο καθαρά αφηρημένοι, ή αιωρούμενοι πάνω από τους συγκεκριμένους πολιτικούς αγώνες: δομούν την ίδια τη συνείδηση των πρωταγωνιστών τους. Η στάση των τελευταίων απέναντι στο ζήτημα της ευρωπαϊκής οικοδόμησης συνιστά μια ολόκληρη σχολή. Πράγματι, με αυτή την κατασκευή, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πρωτοφανές ιστορικά σχήμα, του οποίου το πιο ευαίσθητο σημείο βρίσκεται στη συνάρθρωση –που εξελίσσεται διαρκώς και μεταβάλλεται, ανάλογα με τον κάθε χώρο– ανάμεσα στον χώρο επέμβασης και απόφασης του εθνικού πεδίου και εκείνον (υπερκρατικό ή ομοσπονδιακό) της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).

Η σοσιαλ-δημοκρατία, μετά την προσχώρησή της στον νεο-φιλελευθερισμό, κατά τη δεκαετία του 80, μετέβαλε την ευρωπαϊκή χίμαιρα σε ένα άλλοθι για την παραίτησή της από κάθε κοινωνική αλλαγή σε βάθος, στο εθνικό πεδίο: από ευρωπαϊκή εκλογή σε ευρωπαϊκή εκλογή, υπόσχεται μια «κοινωνική Ευρώπη», η οικοδόμηση της οποίας παραπέμπεται μονίμως στις ελληνικές καλένδες. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, μέσα στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών συνθηκών –τις οποίες ψήφισε ενθουσιωδώς–, των οποίων καθοδηγητική αρχή είναι «ο ελεύθερος και απαραχάρακτος ανταγωνισμός» και όχι η αλληλεγγύη;

Είναι ενδεικτικό το γεγονός, στη Γαλλία, ότι όλοι οι υποψήφιοι του Σοσιαλιστικού Κόμματος, για την εκλογή του υποψήφιου στην προεδρία της Δημοκρατίας, υπέταξαν τις ελάχιστες φιλόδοξες προτάσεις τους, που θα μπορούσαν να έχουν μια ευρωπαϊκή επίδραση, στη συναίνεση του συνόλου των Ευρωπαίων εταίρων, στην οποία κανένας δεν πιστεύει. Το πρόσχημα να μην «απομονωθεί» η Γαλλία οδηγεί στο να θάβεται το ζήτημα με ελαφριά συνείδηση…

Η ευρωπαϊκή φυγή προς τα μπρος χαρακτηρίζει και ένα σημαντικό τμήμα της ριζοσπαστικής αριστεράς. Κατ’ αυτήν, κάθε μέτρο που θα έπαιρνε μια προοδευτική κυβέρνηση, η οποία θα αποφάσιζε μονομερώς να μην υπακούσει στις νεο-φιλελεύθερες πολιτικές της ΕΕ, θα είχε έναν «εθνικιστικό» χαρακτήρα και θα κινδύνευε να παίξει το παιχνίδι της άκρας δεξιάς. Όπως ακριβώς και η σοσιαλ-δημοκρατία, αλλά για διαφορετικούς λόγους, αυτή η αριστερά τείνει να ρίξει στη λήθη το εθνικό ζήτημα. Η πρώτη περιμένει για να δράσει (ή, μάλλον, για να είναι σίγουρη ότι δεν θα μπορεί να δράσει) την απίθανη συναίνεση των άλλων κυβερνήσεων. Όσο για τη δεύτερη, που επικαλείται τον διεθνισμό –του οποίου η ΕΕ αποτελεί μια σίγουρα κακή εκδοχή αλλά που μπορεί να βελτιωθεί–, θεωρεί ότι πρωτεύων στόχος δεν είναι να παρθούν πρωτοβουλίες σε εθνικό επίπεδο αλλά να αναδυθεί ένα ευκταίο, αλλά πολύ υποθετικό, «ευρωπαϊκό κοινωνικό κίνημα».

Ωστόσο, με την «αραβική άνοιξη» και το κίνημα των Αγανακτισμένων, η πρόσφατη ιστορία μας διδάσκει πως ένα διεθνές κοινωνικό κίνημα δεν μπορεί να αποκρυσταλλωθεί και να αναπτυχθεί, εξαπλωνόμενο από τη μία χώρα στην άλλη, παρά μόνο με αφετηρία μία ρήξη στο εθνικό πεδίο. Αυτή είναι η εναρκτήρια πράξη η οποία, πάνω από τις υπόλοιπες κυβερνήσεις, θα αποτελέσει έναν πόλο συσπείρωσης και κινητοποίησης των κοινωνικών κινημάτων σε ηπειρωτική κλίμακα.

* Ο Μπερνάρ Κασέν είναι δημοσιογράφος, διευθυντής της Monde Diplomatique, και από τους ιδρυτές της ATTAC (σήμερα, επίτιμος πρόεδρός της), της οργάνωσης που, ξεκινώντας από τη Γαλλία, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξάπλωση του κινήματος της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης.


«Η επιλογή είναι μεταξύ καρκίνου και ανακοπής»


«Η επιλογή είναι μεταξύ καρκίνου και ανακοπής» | Πολιτική | Ελευθεροτυπία.

JAMES Κ. GALBRAITH Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Οστιν του Τέξας.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ησασταν σχετικά πρόσφατα στην Ελλάδα, οπότε θα ήθελα τις εκτιμήσεις σας για το τι συμβαίνει στη χώρα.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η Ελλάδα καταστρέφεται. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Καταστρέφεται εσκεμμένα και μεθοδευμένα. Αυτή είναι η εγκληματική πολιτική της Ε.Ε. και του ΔΝΤ απέναντι σε μια χώρα που έχασε τον έλεγχο της δημοσιονομικής της κατάστασης. Τα μέτρα που εφαρμόζονται δεν στοχεύουν σε μεταρρύθμιση της οικονομίας (αφελής, τουλάχιστον, όποιος πιστεύει σε κάτι τέτοιο) αλλά σε παραδειγματισμό των υπολοίπων χωρών στην Ε.Ε. που αντιμετωπίζουν προβλήματα χρέους, όπως η Ιταλία. Οι δε φοροεπιδρομές είναι ληστρικές και οδηγούν στην εξαθλίωση μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας.

ΕΡΩΤΗΣΗ:Χαρακτηρίσατε τις πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ελλάδα ως μια πολιτική συλλογικής τιμωρίας. Από πότε μετετράπη σε πολιτική η τιμωρία;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ακριβώς. Αυτό είναι που προσπαθώ να πω. Οτι τα μέτρα που εφαρμόζονται στην Ελλάδα δεν έχουν να κάνουν με καμιά προφανή οικονομική πολιτική. Αντιθέτως, στοχεύουν στην κατάρρευση της οικονομίας ως τιμωρία για το ότι η χώρα προκάλεσε πρόβλημα στην Ε.Ε. και για να δουν χώρες όπως η Ιταλία αυτή τη στιγμή, τι τους περιμένει σε περίπτωση που δεν προχωρήσουν σε «εξυγίανση» των δημόσιων οικονομικών τους. Η Ε.Ε. και η Γερμανία κυρίως δεν ενδιαφέρονται στο ελάχιστο πού θα καταλήξει η Ελλάδα. Αλλά στην Ελλάδα έχει ήδη ξεκινήσει μια βαθιά διαδικασία κοινωνικής αποσύνθεσης, που αδυνατώ να δω πώς θα τελειώσει.

ΕΡΩΤΗΣΗ:Πώς ακριβώς αντιλαμβανόσαστε την κρίση στην ευρωζώνη;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η κρίση στην ευρωζώνη είναι μια τραπεζική κρίση που «ποζάρει» ως μια σειρά κρίσεων εθνικού χρέους και έχει γίνει περίπλοκη εξαιτίας αντιδραστικών οικονομικών ιδεών, μιας ελαττωματικής χρηματοοικονομικής αρχιτεκτονικής και ενός τοξικού πολιτικού περιβάλλοντος, κυρίως στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία και στην Ελλάδα.

Οπως και στις ΗΠΑ, η ευρωπαϊκή τραπεζική κρίση είναι το προϊόν υπερδανεισμού σε αδύναμους δανειολήπτες, συμπεριλαμβανομένης της στεγαστικής αγοράς στην Ισπανία, της εμπορικής κτηματομεσιτικής αγοράς στην Ιρλανδία και του δημόσιου τομέα (εν μέρει για υποδομές) στην Ελλάδα. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες μόχλευσαν για να αγοράσουν τοξικές αμερικανικές υποθήκες και όταν αυτές κατέρρευσαν άρχισαν να ξεφορτώνουν τα αδύναμα κρατικά ομόλογα και να αγοράζουν ισχυρά κρατικά ομόλογα, ανεβάζοντας τις αποδόσεις και οδηγώντας τελικά όλη την ευρωπαϊκή περιφέρεια σε κρίση. Η Ελλάδα ήταν απλά το πρώτο ντόμινο στη γραμμή.

ΕΡΩΤΗΣΗ:Η οικονομία της Ελλάδας βυθίζεται κυριολεκτικά. Είναι η έξοδος από το ευρώ μια αληθινά βιώσιμη εναλλακτική λύση;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αρχικά η λύση σε όλη την ευρωζώνη θα μπορούσε να λυθεί με μια κίνηση από την ΕΚΤ, αγοράζοντας ομόλογα από τις αδύναμες χώρες και αναχρηματοδοτώντας τα στη συνέχεια. Το επιχείρημα ενάντια σε αυτή την κίνηση λέγεται «ηθικός κίνδυνος», που ενισχύεται από παραδοσιακούς φόβους για πληθωρισμό, αλλά το πραγματικό ζήτημα είναι ότι αν γινόταν αυτό θα συνεπαγόταν απώλεια ελέγχου της κεντρικής τράπεζας από τους πιστωτές. Δράσεις ανάλογες με αυτές που έλαβε η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ -εθνικοποιώντας όλη την αγορά χαρτονομισμάτων, για παράδειγμα- θα ήταν αποκρουστικές για την ΕΚΤ, αν και αγοράζει κρατικά ομόλογα όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι. Αντ’ αυτού, η ευρωζώνη κινήθηκε προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός τοξικού CDO που αποκαλείται Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας. Η Ελλάδα θα έπρεπε προ πολλού να έχει απαιτήσει μια τελική λύση του προβλήματός της. Τα νεοφιλελεύθερα οικονομικά μέτρα έχουν βυθίσει τη χώρα σε μια κατάσταση που είναι δύσκολο να δει κανείς πώς μπορεί να υπάρξει ελπίδα για το μέλλον. Η νέα συμφωνία θα διατηρήσει την ύφεση για τουλάχιστον μια δεκαετία, ή και περισσότερο, αν αντέξει και δεν έχει εκραγεί έως τότε η χώρα. Εάν υπήρχε μια εύκολη έξοδος από το ευρώ, η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε ήδη φύγει. Αλλά η Ελλάδα δεν είναι Αργεντινή να εξάγει σόγια και πετρέλαιο στην Κίνα, και μια νόμιμη έξοδος από το ευρώ θα σήμαινε και έξοδος από την Ε.Ε. Αυτή είναι μια επιλογή που μόνο η Γερμανία μπορεί να κάνει. Για τους άλλους, εάν δεν υπάρξει μια μεταμόρφωση στη Βόρεια Ευρώπη, η επιλογή είναι ανάμεσα σε καρκίνο και ανακοπή καρδιάς.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Στο ενδιάμεσο, τι μπορεί να γίνει με εκείνες τις ελληνικές τράπεζες που ίσως καταρρεύσουν εξαιτίας του υψηλού κουρέματος στο χρέος των κρατικών ομολόγων;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η κρατικοποίηση είναι μια λύση, αλλά το ερώτημα που τίθεται είναι από πού θα βρει τα κεφάλαια για τη συντήρησή τους η κυβέρνηση μιας χρεοκοπημένης χώρας. Δυστυχώς, σε τέτοιες περιπτώσεις δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις και όλες οι στρατηγικές συνοδεύονται από υψηλό κόστος. Μια άλλη λύση θα ήταν η ευρωπαϊκοποίησή τους. Κακά τα ψέματα, η Ελλάδα έχει ήδη χάσει σημαντικό μέρος της εθνικής της κυριαρχίας, αλλά αυτό φαίνεται να είναι το μέλλον στην ευρωχώρα, εφόσον φυσικά δεν καταρρεύσει όλη η οντότητα. Με μεσοβέζικες λύσεις δεν υπάρχει μέλλον για το συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα της Ε.Ε.


Αρέσει σε %d bloggers: