Category Archives: παγκοσμιοποίηση

Άφωνοι… κλέφτες


Advertisements

Έρχεται ο επόμενος εκβιασμός των δανειστών


Μιχάλης Ιγνατίου .

Η επιστολή του προέδρου της ΝΔπρος τους επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Eurogroup και της ΕΚΤ φαίνεται να κλείνει τον τελευταίο γύρο των εκβιασμών των Ευρωπαίων εναντίον της Ελλάδας, των αρχηγών των πολιτικών της κομμάτων και του λαού της. Ο κ. Σαμαράς επέλεξε να ακολουθήσει τις επιταγές των δανειστών της Ελλάδας. Εάν έπραξε ορθά, θα το πληροφορηθεί στις κάλπες, εάν και όποτε στηθούν…

Είπαν πως υπό άλλες συνθήκες η απάντηση θα έπρεπε να είναι ένα μεγάλο ΟΧΙ, αλλά στο σημείο που οδηγήθηκαν τα πράγματα, με την ευθεία απειλή ότι «η μη υπογραφή σημαίνει όχι συντάξεις», η επιλογή ήταν μία και μοναδική. Η επιστολή, που κοινοποιήθηκε και στη γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, προφανώς στόχευε πάνω απ’ όλα να αλλάξει το κλίμα στο εσωτερικό και το εξωτερικό για τον ηγέτη της ελληνικής αντιπολίτευσης, που βρέθηκε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, εκβιαζόμενος από τους Ευρωπαίους και από μερικούς βουλευτές του, που έχουν χάσει εντελώς την επαφή με την κοινωνία. Πρόκειται για την ομάδα των «παγκοσμιοποιημένων» της ΝΔ, οι οποίοι όταν βρεθούν ενώπιον κομματικού ακροατηρίου θυμούνται «τα ελληνοχριστιανικά τους ιδανικά»…

Σύμφωνα με τους παρατηρητές των ελληνικών πολιτικών πραγμάτων, ο κ. Σαμαράς θα πληρώσει την υπογραφή στην επιστολή που του επέβαλαν οι ξένοι, και το χειρότερο όλων θα είναι «ανοικτός» σε νέους εκβιασμούς, που θα ακολουθήσουν και θα αφορούν τις εκλογές. Δεν πρέπει να έχει κανένας την παραμικρή αμφιβολία ότι ο κ. Λουκάς Παπαδήμος «ήρθε για να μείνει» στην πρωθυπουργία. Θα προβλέψω από τώρα ότι ο «εκβιασμός» του Φεβρουαρίου θα αφορά ακριβώς την παραμονή του στην εξουσία. Και ο πρόεδρος της ΝΔ θα κληθεί να αντιμετωπίσει το νέο δίλημμα: ή παραμένει στο Μαξίμου ο σημερινός πρωθυπουργός ή η επόμενη δόση δεν θα δοθεί.

Είναι μεγάλη η ενόχληση για το γεγονός ότι οι Ελληνες πολιτικοί –εκτός αυτών της Αριστεράς- εκβιάστηκαν για να δοθεί το «πράσινο φως» για την έκτη δόση. Και βέβαια πρέπει να ομιλούμε για την πιθανότητα εκταμίευσης της έκτης δόσης, διότι την «πήραμε» με βάση τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, και όχι σύμφωνα με επίσημες ανακοινώσεις, μιάς και οι Ευρωπαίοι επέλεξαν να συνεχίσουν το σκωτσέζικο ντους στους Ελληνες πολιτικούς, που αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων.

Ο εκβιασμός είναι εκβιασμός και δεν είναι δυνατόν να ωραιοποιείται η κάθε απειλή των ξένων, ακόμα και αν αφορά χρήματα, που μας έπεισαν ότι εάν δεν τα λάβει η χώρα θα χρεωκοπήσει. Απλά σκέφτομαι ότι τα ίδια και απαράλλακτα μας είπαν ότι θα συμβούν στις 15 Σεπτεμβρίου, στις 10 Οκτωβρίου, ξανά στα μέσα Νοεμβρίου και στη συνέχεια στις 15 Δεκεμβρίου. Και κάθε φορά ανακάλυπταν πως «χρήματα υπάρχουν».

Είναι ευτύχημα ότι κάποιοι άνθρωποι δεν πιστεύουν την καλοστημένη προπαγάνδα των επικεφαλής της Ε.Ε., του Eurogroup και της ΕΚΤ, η οποία μεταφέρεται με τρόπο που να τρομοκρατείται ο ελληνικός λαός. Οι δύσπιστοι θυμούνται πώς ξεκινήσαμε και πού φτάσαμε…

Από το τέλος του καλοκαιριού και μετά, τα «γεγονότα» δεν δένουν μεταξύ τους και μερικές κινήσεις που έγιναν είναι ανεξήγητες. Θυμάμαι ότι στο τέλος Αυγούστου οι εκπρόσωποι των δανειστών –αυτό ισχυρίζονταν τουλάχιστον, και είμαι μάρτυρας γι’ αυτό- έφτασαν στην Αθήνα για …περίπατο, για να φύγουν εντελώς ξαφνικά μέσα στα μεσάνυχτα. Αλλοι μίλησαν για «καυγά» με τον υπουργό Οικονομικών, άλλοι υποστήριξαν πως αναχώρησαν σε συνεννόηση με τον κ. Βενιζέλο. Είτε το πρώτο συνέβη, είτε το δεύτερο, η αποχώρηση των μελών της Τρόϊκας, για πολλούς από εμάς είναι περίεργη. Απ’ εκεί και πέρα γίναμε μάρτυρες συμβάντων σε ένα περίεργο περιβάλλον, που δημιουργούσαν μεν οι αγορές αλλά υπήρχε πάντα εμφανές το «ελληνικό στοιχείο». Και δεν αναφέρομαι μόνο στο πυροτέχνημα του Δημοψηφίσματος, που αποδείχθηκε η πλέον βλακώδης πράξη εν ενεργεία πολιτικού –(το Δημοψήφισμα θα έπρεπε να είχε γίνει τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 2010, πριν η χώρα παραδοθεί στον μηχανισμό). Ομιλώ και για τις αλλαγές στις Ένοπλες Δυνάμεις, με τον ισχυρισμό για δήθεν κινήσεις στρατιωτικών εναντίον της Δημοκρατίας, για να δικαιολογηθούν το Δημοψήφισμα και οι άνευ προηγουμένου εκβιασμοί των Ευρωπαίων στον ελληνικό πολιτικό κόσμο. Θυμίζω ότι μετά τις ανακοινώσεις της 27ης Οκτωβρίου, τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και η κ. Λαγκάρντ είχαν αποφασίσει να προωθήσουν άμεσα την έγκριση της έκτης δόσης –το Ταμείο είχε ορίσει την 11η Νοεμβρίου ως ημέρα συνεδρίασης του Δ.Σ., που θα ασχολείτο αποκλειστικά με την εκταμίευση.

Η εκβιαστική απαίτηση των Ευρωπαίων και η ετσιθελική απόσπαση των υπογραφών των κ. Παπανδρέου και Σαμαρά, είναι η ύπατη απαξίωση του ελληνικού πολιτικού κόσμου, ο οποίος οδήγησε με τα λάθη του την Ελλάδα στην οικονομική καταστροφή. Οι υπογραφές, τις οποίες απέσπασαν εκβιαστικά οι δανειστές, δεν θα σώσουν την ελληνική οικονομία, απλά μεταθέτουν το «μεγάλο κακό» που όλοι το βλέπουν να έρχεται, αλλά ουδείς μπορεί να σταματήσει. Τα μαθηματικά δεν βγαίνουν και έφτασε η στιγμή για να πουν οι πολιτικοί -πρώτη φορά στη ζωή τους- την αλήθεια στο λαό.


Ευρώπη: η ρήξη πρέπει να γίνει πρώτα στο εθνικό πεδίο


Περιοδικό Άρδην – Εφημερίδα Ρήξη – Ευρώπη: η ρήξη πρέπει να γίνει πρώτα στο εθνικό πεδίο.

Του Μπερνάρ Κασέν

δημοσιογράφος, διευθυντής της Monde Diplomatique

Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, η ριζοσπαστική αριστερά στέκεται ιδιαίτερα αμήχανη απέναντι στο εθνικό ζήτημα. Τα κείμενα, τα θεωρητικά έργα και περιοδικά, τα σχετικά με αυτό το ζήτημα, που θα μπορούσαν να γεμίσουν ολόκληρες βιβλιοθήκες, αναφέρονται στους Μαρξ, Λένιν, Ρόζα Λούξεμπουργκ, Τρότσκι, προκειμένου να τοποθετηθούν πάνω στην έννοια της πατρίδας, στις σχέσεις ανάμεσα σε τάξη και έθνος, στον εθνικισμό, τον διεθνισμό, ακόμα και την εναλλακτική παγκοσμιοποίηση.

Αυτές οι συζητήσεις, ή ό,τι έχει απομείνει από τους όρους αναφοράς της αριστεράς, δεν είναι μόνο καθαρά αφηρημένοι, ή αιωρούμενοι πάνω από τους συγκεκριμένους πολιτικούς αγώνες: δομούν την ίδια τη συνείδηση των πρωταγωνιστών τους. Η στάση των τελευταίων απέναντι στο ζήτημα της ευρωπαϊκής οικοδόμησης συνιστά μια ολόκληρη σχολή. Πράγματι, με αυτή την κατασκευή, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πρωτοφανές ιστορικά σχήμα, του οποίου το πιο ευαίσθητο σημείο βρίσκεται στη συνάρθρωση –που εξελίσσεται διαρκώς και μεταβάλλεται, ανάλογα με τον κάθε χώρο– ανάμεσα στον χώρο επέμβασης και απόφασης του εθνικού πεδίου και εκείνον (υπερκρατικό ή ομοσπονδιακό) της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).

Η σοσιαλ-δημοκρατία, μετά την προσχώρησή της στον νεο-φιλελευθερισμό, κατά τη δεκαετία του 80, μετέβαλε την ευρωπαϊκή χίμαιρα σε ένα άλλοθι για την παραίτησή της από κάθε κοινωνική αλλαγή σε βάθος, στο εθνικό πεδίο: από ευρωπαϊκή εκλογή σε ευρωπαϊκή εκλογή, υπόσχεται μια «κοινωνική Ευρώπη», η οικοδόμηση της οποίας παραπέμπεται μονίμως στις ελληνικές καλένδες. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, μέσα στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών συνθηκών –τις οποίες ψήφισε ενθουσιωδώς–, των οποίων καθοδηγητική αρχή είναι «ο ελεύθερος και απαραχάρακτος ανταγωνισμός» και όχι η αλληλεγγύη;

Είναι ενδεικτικό το γεγονός, στη Γαλλία, ότι όλοι οι υποψήφιοι του Σοσιαλιστικού Κόμματος, για την εκλογή του υποψήφιου στην προεδρία της Δημοκρατίας, υπέταξαν τις ελάχιστες φιλόδοξες προτάσεις τους, που θα μπορούσαν να έχουν μια ευρωπαϊκή επίδραση, στη συναίνεση του συνόλου των Ευρωπαίων εταίρων, στην οποία κανένας δεν πιστεύει. Το πρόσχημα να μην «απομονωθεί» η Γαλλία οδηγεί στο να θάβεται το ζήτημα με ελαφριά συνείδηση…

Η ευρωπαϊκή φυγή προς τα μπρος χαρακτηρίζει και ένα σημαντικό τμήμα της ριζοσπαστικής αριστεράς. Κατ’ αυτήν, κάθε μέτρο που θα έπαιρνε μια προοδευτική κυβέρνηση, η οποία θα αποφάσιζε μονομερώς να μην υπακούσει στις νεο-φιλελεύθερες πολιτικές της ΕΕ, θα είχε έναν «εθνικιστικό» χαρακτήρα και θα κινδύνευε να παίξει το παιχνίδι της άκρας δεξιάς. Όπως ακριβώς και η σοσιαλ-δημοκρατία, αλλά για διαφορετικούς λόγους, αυτή η αριστερά τείνει να ρίξει στη λήθη το εθνικό ζήτημα. Η πρώτη περιμένει για να δράσει (ή, μάλλον, για να είναι σίγουρη ότι δεν θα μπορεί να δράσει) την απίθανη συναίνεση των άλλων κυβερνήσεων. Όσο για τη δεύτερη, που επικαλείται τον διεθνισμό –του οποίου η ΕΕ αποτελεί μια σίγουρα κακή εκδοχή αλλά που μπορεί να βελτιωθεί–, θεωρεί ότι πρωτεύων στόχος δεν είναι να παρθούν πρωτοβουλίες σε εθνικό επίπεδο αλλά να αναδυθεί ένα ευκταίο, αλλά πολύ υποθετικό, «ευρωπαϊκό κοινωνικό κίνημα».

Ωστόσο, με την «αραβική άνοιξη» και το κίνημα των Αγανακτισμένων, η πρόσφατη ιστορία μας διδάσκει πως ένα διεθνές κοινωνικό κίνημα δεν μπορεί να αποκρυσταλλωθεί και να αναπτυχθεί, εξαπλωνόμενο από τη μία χώρα στην άλλη, παρά μόνο με αφετηρία μία ρήξη στο εθνικό πεδίο. Αυτή είναι η εναρκτήρια πράξη η οποία, πάνω από τις υπόλοιπες κυβερνήσεις, θα αποτελέσει έναν πόλο συσπείρωσης και κινητοποίησης των κοινωνικών κινημάτων σε ηπειρωτική κλίμακα.

* Ο Μπερνάρ Κασέν είναι δημοσιογράφος, διευθυντής της Monde Diplomatique, και από τους ιδρυτές της ATTAC (σήμερα, επίτιμος πρόεδρός της), της οργάνωσης που, ξεκινώντας από τη Γαλλία, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξάπλωση του κινήματος της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης.


«Η επιλογή είναι μεταξύ καρκίνου και ανακοπής»


«Η επιλογή είναι μεταξύ καρκίνου και ανακοπής» | Πολιτική | Ελευθεροτυπία.

JAMES Κ. GALBRAITH Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Οστιν του Τέξας.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ησασταν σχετικά πρόσφατα στην Ελλάδα, οπότε θα ήθελα τις εκτιμήσεις σας για το τι συμβαίνει στη χώρα.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η Ελλάδα καταστρέφεται. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Καταστρέφεται εσκεμμένα και μεθοδευμένα. Αυτή είναι η εγκληματική πολιτική της Ε.Ε. και του ΔΝΤ απέναντι σε μια χώρα που έχασε τον έλεγχο της δημοσιονομικής της κατάστασης. Τα μέτρα που εφαρμόζονται δεν στοχεύουν σε μεταρρύθμιση της οικονομίας (αφελής, τουλάχιστον, όποιος πιστεύει σε κάτι τέτοιο) αλλά σε παραδειγματισμό των υπολοίπων χωρών στην Ε.Ε. που αντιμετωπίζουν προβλήματα χρέους, όπως η Ιταλία. Οι δε φοροεπιδρομές είναι ληστρικές και οδηγούν στην εξαθλίωση μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας.

ΕΡΩΤΗΣΗ:Χαρακτηρίσατε τις πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ελλάδα ως μια πολιτική συλλογικής τιμωρίας. Από πότε μετετράπη σε πολιτική η τιμωρία;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ακριβώς. Αυτό είναι που προσπαθώ να πω. Οτι τα μέτρα που εφαρμόζονται στην Ελλάδα δεν έχουν να κάνουν με καμιά προφανή οικονομική πολιτική. Αντιθέτως, στοχεύουν στην κατάρρευση της οικονομίας ως τιμωρία για το ότι η χώρα προκάλεσε πρόβλημα στην Ε.Ε. και για να δουν χώρες όπως η Ιταλία αυτή τη στιγμή, τι τους περιμένει σε περίπτωση που δεν προχωρήσουν σε «εξυγίανση» των δημόσιων οικονομικών τους. Η Ε.Ε. και η Γερμανία κυρίως δεν ενδιαφέρονται στο ελάχιστο πού θα καταλήξει η Ελλάδα. Αλλά στην Ελλάδα έχει ήδη ξεκινήσει μια βαθιά διαδικασία κοινωνικής αποσύνθεσης, που αδυνατώ να δω πώς θα τελειώσει.

ΕΡΩΤΗΣΗ:Πώς ακριβώς αντιλαμβανόσαστε την κρίση στην ευρωζώνη;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η κρίση στην ευρωζώνη είναι μια τραπεζική κρίση που «ποζάρει» ως μια σειρά κρίσεων εθνικού χρέους και έχει γίνει περίπλοκη εξαιτίας αντιδραστικών οικονομικών ιδεών, μιας ελαττωματικής χρηματοοικονομικής αρχιτεκτονικής και ενός τοξικού πολιτικού περιβάλλοντος, κυρίως στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία και στην Ελλάδα.

Οπως και στις ΗΠΑ, η ευρωπαϊκή τραπεζική κρίση είναι το προϊόν υπερδανεισμού σε αδύναμους δανειολήπτες, συμπεριλαμβανομένης της στεγαστικής αγοράς στην Ισπανία, της εμπορικής κτηματομεσιτικής αγοράς στην Ιρλανδία και του δημόσιου τομέα (εν μέρει για υποδομές) στην Ελλάδα. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες μόχλευσαν για να αγοράσουν τοξικές αμερικανικές υποθήκες και όταν αυτές κατέρρευσαν άρχισαν να ξεφορτώνουν τα αδύναμα κρατικά ομόλογα και να αγοράζουν ισχυρά κρατικά ομόλογα, ανεβάζοντας τις αποδόσεις και οδηγώντας τελικά όλη την ευρωπαϊκή περιφέρεια σε κρίση. Η Ελλάδα ήταν απλά το πρώτο ντόμινο στη γραμμή.

ΕΡΩΤΗΣΗ:Η οικονομία της Ελλάδας βυθίζεται κυριολεκτικά. Είναι η έξοδος από το ευρώ μια αληθινά βιώσιμη εναλλακτική λύση;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αρχικά η λύση σε όλη την ευρωζώνη θα μπορούσε να λυθεί με μια κίνηση από την ΕΚΤ, αγοράζοντας ομόλογα από τις αδύναμες χώρες και αναχρηματοδοτώντας τα στη συνέχεια. Το επιχείρημα ενάντια σε αυτή την κίνηση λέγεται «ηθικός κίνδυνος», που ενισχύεται από παραδοσιακούς φόβους για πληθωρισμό, αλλά το πραγματικό ζήτημα είναι ότι αν γινόταν αυτό θα συνεπαγόταν απώλεια ελέγχου της κεντρικής τράπεζας από τους πιστωτές. Δράσεις ανάλογες με αυτές που έλαβε η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ -εθνικοποιώντας όλη την αγορά χαρτονομισμάτων, για παράδειγμα- θα ήταν αποκρουστικές για την ΕΚΤ, αν και αγοράζει κρατικά ομόλογα όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι. Αντ’ αυτού, η ευρωζώνη κινήθηκε προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός τοξικού CDO που αποκαλείται Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας. Η Ελλάδα θα έπρεπε προ πολλού να έχει απαιτήσει μια τελική λύση του προβλήματός της. Τα νεοφιλελεύθερα οικονομικά μέτρα έχουν βυθίσει τη χώρα σε μια κατάσταση που είναι δύσκολο να δει κανείς πώς μπορεί να υπάρξει ελπίδα για το μέλλον. Η νέα συμφωνία θα διατηρήσει την ύφεση για τουλάχιστον μια δεκαετία, ή και περισσότερο, αν αντέξει και δεν έχει εκραγεί έως τότε η χώρα. Εάν υπήρχε μια εύκολη έξοδος από το ευρώ, η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε ήδη φύγει. Αλλά η Ελλάδα δεν είναι Αργεντινή να εξάγει σόγια και πετρέλαιο στην Κίνα, και μια νόμιμη έξοδος από το ευρώ θα σήμαινε και έξοδος από την Ε.Ε. Αυτή είναι μια επιλογή που μόνο η Γερμανία μπορεί να κάνει. Για τους άλλους, εάν δεν υπάρξει μια μεταμόρφωση στη Βόρεια Ευρώπη, η επιλογή είναι ανάμεσα σε καρκίνο και ανακοπή καρδιάς.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Στο ενδιάμεσο, τι μπορεί να γίνει με εκείνες τις ελληνικές τράπεζες που ίσως καταρρεύσουν εξαιτίας του υψηλού κουρέματος στο χρέος των κρατικών ομολόγων;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η κρατικοποίηση είναι μια λύση, αλλά το ερώτημα που τίθεται είναι από πού θα βρει τα κεφάλαια για τη συντήρησή τους η κυβέρνηση μιας χρεοκοπημένης χώρας. Δυστυχώς, σε τέτοιες περιπτώσεις δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις και όλες οι στρατηγικές συνοδεύονται από υψηλό κόστος. Μια άλλη λύση θα ήταν η ευρωπαϊκοποίησή τους. Κακά τα ψέματα, η Ελλάδα έχει ήδη χάσει σημαντικό μέρος της εθνικής της κυριαρχίας, αλλά αυτό φαίνεται να είναι το μέλλον στην ευρωχώρα, εφόσον φυσικά δεν καταρρεύσει όλη η οντότητα. Με μεσοβέζικες λύσεις δεν υπάρχει μέλλον για το συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα της Ε.Ε.


Αρέσει σε %d bloggers: