Υπάρχει Αριστερά όταν απουσιάζει η διαλεκτική μέθοδος από την ανάλυσή της;

Το ερώτημα του τίτλου είναι εμφανέστατα προσχηματικό. Η απάντηση είναι μονοσήμαντη. Το ερώτημα όμως τίθεται για να δοθεί έμφαση στην ακριβώς αντίστροφη αποφατική διατύπωση.

Απουσία διαλεκτικής συνεπάγεται απουσία Αριστερής σκέψης.

Τα ζητήματα στα οποία η απουσία αυτή είναι έντονη τα τελευταία 30 χρόνια – που ο ατομικιστικός φιλελευθερισμός ενδεδυμένος με την προβιά του “αριστερού” αποτελεί την κυρίαρχη κουλτούρα – είναι πολυάριθμα. Βλέπετε οι οξυμένες αντιθέσεις τα αναδεικνύουν. Αξίζει όμως τον κόπο να ασχοληθεί κανείς, μήπως “ανοίξει το μάτι μας” επιτέλους και ανακαλύψουμε την ιδεολογική τύφλωση και τον νοητικό ευνουχισμό που έχουμε υποστεί από την εντατική προπαγάνδα των μέσων.

Η συζήτηση μπορεί και πρέπει να ξεκινήσει θέτωντας απλά μερικά ζητήματα (ένα κάθε φορά) που κατά την γνώμη μου αποδεικνύουν το διαζύγιο με την διαλεκτική προσέγγιση των πραγμάτων που έχει πάρει συνολικά η πολιτική μας σκέψη, άρα σύμφωνα με την παραπάνω θέση και με την αριστερά. Κι’ αυτό γιατί η ομάδα η οποία αποτελεί το δόρυ του νεοφιλελευθερισμού που μας έχει οδηγήσει σε τόσα δεινά, είναι (και αυτό εξηγείται διαλεκτικά…) εκείνη ακριβώς που καπηλεύεται την αριστερή δήθεν ιδεολογία επιφέροντας διπλό πλήγμα. Καί στις μάζες και στην μέθοδο! Γιατί μέθοδος είναι ο μαρξισμός, σε όλες τις μορφές του! Κάποιος επιτέλους πρέπει να το θυμίσει…

 Ζήτημα 1ο: Λαθρομετανάστευση

Αντέχουν (όπως έρχονται στο νου χωρίς ιεράρχηση) σε οποιαδήποτε διαλεκτική ανάλυση

  • Η αναγόρευση ως υπέρτατης αξίας της ανθρώπινης ζωής; Είναι “αξία” η ζωή ή “πλαίσιο” επί του οποίου αναδεικνύονται οι αξίες, όπως ελευθερία, δικαιοσύνη κλπ. Θα είχε νόημα να αναφωνήσει κανείς “καλύτερα σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή παρά μιας μόνο ώρας ελεύθερη ζωή”; Θα είχε νόημα η συγγραφή ενός μανιφέστου για να ζήσει για παράδειγμα η Κούλα ή ο Μπάμπης; Η αριστερή ιδεολογία ασχολείται με το άτομο ή με τις μάζες; Για να το χοντρύνουμε λίγο, ακόμα και για τις θρησκείες η ζωή δεν είναι το – κατά Καραμανλή – “υπέρτατο αγαθό”.

  • Η διαπίστωση των αιτίων της λαθρομετανάστευσης και ο ταυτόχρονος αφορισμός τής διαλεκτικής συνέπειάς της, δηλαδή της φυσικής αντίδρασης του γηγενούς που δέχεται την πίεση και την υποβάθμιση; Το μεταναστευτικό κύμα δεν αποτελεί αίτιο – διαλεκτικά υγιές και αποδεκτά αναμενόμενο – για αντίσταση;

  • Η αντίληψη ότι η παραβατικότητα των λαθρομεταναστών είναι αποτέλεσμα του οργανωμένου εγκλήματος και όχι το ανάποδο, δηλαδή ότι το οργανωμένο έγκλημα είναι συνέπεια της νομοτελειακά αναμενόμενης παραβατικότητάς τους;

  • Η αντίληψη ότι οι αθλιότεροι από όλες τις υποβαθμισμένες περιοχές του κόσμου που μεταναστεύουν, αντί της πολιτιστικής και κοινωνικής και ταξικής υποβάθμισης που κουβαλάνε μαζί τους προσφέρουν αναβάθμιση και μπόλιασμα; Ή στην καλύτερη περίπτωση ότι αυτήν την (ενίοτε παραδεδεγμένη) υποβάθμιση, θα πρέπει να την ανεχθεί για κάποιους μεταφυσικούς λόγους ο γηγενής;

  • Η αντίληψη ότι ο μετανάστης είναι de facto προοδευτικό υποκείμενο; Ειδικά στην εποχή μας που ο δειγματικός χώρος αποτελείται από φανατικούς μουσουλμάνους ή σταλινικά κατάλοιπα;

  • Η ταύτιση του προλεταριακού διεθνισμού με την συμπόνια σε επίπεδο νεοκώρου; Είναι η “ανθρωπιά” και η “συμπόνια” έννοιες που συνάδουν με τον διαλεκτικό υλισμό; Είναι ο αριστερός αναγκαία ανθρωπιστής και το αντίστροφο;

  • Η αναγόρευση ως αναλυτικού εργαλείου του “αντιρατσισμού”; Μιας έννοιας που αποτελεί κεντρικό εργαλείο της ανάλυσης του φιλελευθερισμού; Επικαλουμένης κυρίως από εκείνους που ισχυρίζονται ότι η ταξική ανάλυση των πραγμάτων είναι αυτή που εξηγεί τα πάντα; Ανήκει για να το πώ και αλλιώς ο ρατσισμός στην βάση ή στο εποικοδόμημα; Πιο λιανά, ο ναζισμός και ο ρατσισμός που αναπτύχθηκε σε λαούς ολόκληρους τον 20 αιώνα είναι εξηγήσιμος μεταφυσικά ή αιματολογικά (DNA); Μήπως έχει τις ρίζες του σε οικονομικά αίτια (είναι εποικοδόμημα); Ο Αμερικανικός φιλελευθερισμός που ηγείται της συζήτησης και προβάλει τον (αντίπαλο) ρατσισμό ως θεμελιώδη αρχέγονη έννοια-ιδεολογία (ως βάση) έχει μαρξιστικές ρίζες; Αλλά και η όποια διαλεκτική ανάλυση για τα αίτια ανάπτυξης του ρατσισμού, γιατί δεν ακολουθείται από αντίστοιχη για την εξάλειψη των αιτίων που γεννούν τα αίτια; Και δεν εννοώ φυσικά την εξαφάνιση των πολέμων και της πείνας σε παγκόσμιο επίπεδο, γιατί δεν είναι “διαλεκτικός υλισμός” η αναμονή της έλευσης “της βασιλείας των ουρανών” (πιθανότερη κατ’ εμέ από την εξάλειψη πολέμων και πείνας…).

  • Η απουσία βραχυπρόθεσμων προτάσεων που να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα πραγματιστικά – ακόμα κι’ αν αυτό συνεπάγεται ένα βήμα πίσω – με ταυτόχρονη προβολή τελεολογικών επιδιώξεων, δεν αφήνει το γήπεδο στην διάθεση της ρατσιστικής ακροδεξιάς; Η οποία δήθεν θα αντιμετωπισθεί με αντιδιαδηλώσεις και μπαροσυνάξεις αυτοϊκανοπίησης για την δημοκρατικότητα της αριστεράς; Την στιγμή που κάποιοι παίζουν τις ζωές τους και τις περιουσίες τους; Και κάποιοι άλλοι (οι πραγματικοί αντίπαλοι) θησαυρίζουν;

  • Η άρνηση ότι θίγεται το εγχώριο επαναστατικό προλεταριακό υποκείμενο και η επιδεινώνεται εξαθλίωσή του με την συνεχή εισροή λαθρομεταναστών; Οι αριθμοί των προλεταρίων σε σχέση με τα μέσα παραγωγής είναι αδιάφοροι; Μήπως τότε τα χαλύβδινα σύνορα των κομμουνιστικών καθεστώτων αποδεικνύουν – σύμφωνα με την αντίληψη της νεοφιλελεύθερης χαβιαροαριστεράς – τον αντιμαρξισμό και αντιδιεθνισμό τους; Αλλά εδώ ταιριάζει μια φανταστική ιστοριούλα…

Μια φορά κι’ ένα καιρό στην χώρα των Μπιζάρων (bizzare) είχε επικρατήσει το προλεταριάτο. Τα μέσα παραγωγής ανήκαν στους εργάτες, τα εργοστάσια αυτοδιοικούνταν και τα χωράφια τα καλλιεργούσαν εναλλακτικοί συνεταιρισμοί αγροτών. Όλοι μοιράζονταν τα πάντα. Η υγεία και η παιδεία προσφέρονταν στο καλύτερο δυνατό επίπεδο σε όλους. Το καταναλωτικό μοντέλο διδάσκονταν ως θλιβερή παρένθεση στην ιστορία του λαού. Η ουτοπία είχε επιτευχθεί.

Δεν περίμενε βέβαια κανείς ο κόσμος ολόκληρος να έχει υιοθετήσει το σύστημα των Μπιζάρων! Από την στιγμή που τα ενεργειακά αποθέματα και οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι δεν ήταν ισομοιρασμένοι στον πλανήτη, η γεωστρατηγική θέση των περιοχών διέφερε, ήταν νομοτελειακά αναμενόμενο ότι θα υπήρχαν διαφοροποιήσεις και συγκρούσεις.

Έτσι κάποιοι που γεννήθηκαν σε αδικημένες περιοχές (χωρίς νερό για παράδειγμα) ή σε περιοχές με συγκρούσεις, προσπαθούσαν να μετακινηθούν σε “καλύτερα” σύμφωνα με την αντίληψή τους σημεία του πλανήτη.

Στην κωμόπολη Αττελάγη (attelage) με 2000 κατοίκους και ένα αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο από τα έσοδα του οποίου ζούσε ουσιαστικά το χωριο, μοιράζοντας εξ’ ίσου τα κέρδη, εμφανίστηκαν μια μέρα 500 ξένοι. Οι Μπιζάροι πολύ θα ήθελαν να τους δώσουν δουλειές, αλλά εκτός από μερικές βοηθητικές και αγροτικές εργασίες που μπορούσαν να απορροφήσουν καμμιά 50αριά απ’ αυτούς, δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα. Τα αναλογικά κέρδη γίνονταν μικρότερα κατά 25% ανά κάτοικο δυσκολεύοντας την ζωή τους και ανεβάζοντας τα έξοδα του κοινωνικού τους κράτους σε δυσθεώρητα ύψη. Η ζωή άρχισε να υποβαθμίζεται όσες φιλότιμες προσπάθειες να έκαναν.

Τους ζήτησαν λοιπόν να φύγουν, αλλά οι ξένοι επέμεναν να παραμείνουν, με κάποιους από αυτούς να δημιουργούν μια παραοικονομία που κατέστρεφε την καλά οργανωμένη διαχείριση των Αττελάγων και οι υπόλοιποι να επιδίδονται σε πράξεις ανομίας που κατέληξαν στην οργάνωση ληστρικών ομάδων που τυρρανούσε την πόλη. Ταυτόχρονα και πολύ φυσικά άρχισαν να ζητούν να έχουν λόγο στην διαχείριση της πόλης σύμφωνα με την πρακτική των Αττελάγων. Οι περισσότεροι όμως από αυτούς δεν συμμερίζονταν ούτε την κοινωνική, ούτε την οικονομική, ούτε την πολιτισμική αντίληψη των κατοίκων. Θα τους κατέστρεφαν με την ψήφο τους τις ιδανικές και ευαίσθητες ισορροπίες που χρειάστηκε αιώνες να δημιουργηθούν!

Δεν άργησε λοιπόν ο καιρός που οι κάτοικοι αποφάσισαν να αμυνθούν, ακολουθώντας τους πλέον ακραίους ανάμεσά τους. Φράγκο τσακιστό δεν έδιναν αν κάποιες γειτονικές πόλεις τους κατηγόρησαν για ρατσισμό. Ήταν φυσικό, ταξικά και κοινωνικά αποδεκτό, να κοιτάξουν πρώτα την πόλη τους! Γιατί μπροστά σ’ αυτήν και στις ζωές των πολλών, οι ζωές των λίγων δεν έχουν καμμία αξία… Έτσι γίνεται στους πολέμους δυστυχώς! Ακόμα και στους προλεταριακούς…

Advertisements

About Λαυρέντης

Ειδικεύομαι στις εμπρηστικές παρεμβάσεις. Μετά από χρόνια blogging (Δεκέμβρης 2004) και κανά 5άρι διαφορετικές persones ψιλοβαριέμαι. Πιστεύω στην αρχή της εντροπίας και περιμένω (δεν εύχομαι...) την ολοκληρωτική κατάρευση για να ελπίσω σε αναγέννηση. Τα μεγάλα είναι θέμα επιλογής. Στα μικρά μας σέρνουν οι περιστάσεις και τα συμφραζόμενα... Δείτε όλα τα άρθρα του/της Λαυρέντης

3 responses to “Υπάρχει Αριστερά όταν απουσιάζει η διαλεκτική μέθοδος από την ανάλυσή της;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: