Ο Θεοδωράκης και η Παγκαλο-φεσάτη… «ανυπακοή»

του Γ. Σπηλιόπουλου

Είναι ξεκάθαροι πλέον στους περισσότερους, μετά την πάροδο των λίγων αυτών μηνών της ξένης κατοχής στη χώρα, οι εκ των προτέρω σχεδιασμοί των εξουσιαστών (σχεδόν μια ολόκληρη δεκαετία πριν την δημιουργία της όποιας κρίσης…) για το πώς θα χειραγωγήσουν τα ευρωπαϊκά έθνη, πώς θα εξαφανίσουν το κράτος πρόνοιας, πώς θα ποδοπατήσουν κάθε εργασιακό δικαίωμα και κάθε ελευθερία, στο όνομα της δήθεν επιβίωσης των αγορών και μιας ψευδεπίγραφης ασφάλειας.  Οι ίδιες συμπεριφορές, οι λέξει προς λέξει ταυτόσημες δηλώσεις αξιωματούχων, οι βήμα προς βήμα πανομοιότυπες ενέργειες, από το δικό μας Καστελόριζο μέχρι το Γκάλγουέϊ της Ιρλανδίας, δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία και στον ακραίο σκεπτικιστή ότι οι εξουσιαστές ακολουθούν κάποιο εγχειρίδιο επιβολής και διατήρησης της νεοταξικής κατοχής.

Αν μάλιστα η πιο πρόσφατα «διαβασμένη» σελίδα του αφορούσε τους «προθύμους» τύπου Μπακογιάννη, Κουβέλη,  Καρατζαφέρη και τους συνοδοιπόρους, Μπουτάρη, Καμίνη κλπ, άρχισε να γίνεται εμφανές στους μη κατευνασμένους, ότι η επόμενη σελίδα γράφει για τους «χρήσιμους».  Προσωπικότητες που όχι μόνον δεν ανήκουν στις τάξεις των οργάνων επιβολής και διατήρησης της κατοχής, αλλά έχουν και αντίθετη δράση!  Δίνουν όμως – όπως φαίνεται – την δυνατότητα με τους κατάλληλους χειρισμούς, να αποτελέσουν το ανάχωμα μιας ενδεχόμενης ακραίας και μη αναστρέψιμης λαϊκής αντίδρασης, που θα ανέκοπτε τα παγκοσμιοποιητικά σχέδια.

Έχοντας επί χρόνια τελειοποιηθεί οι παρελκυστικές τακτικές τους με τις δήθεν ελέγχουσες την εξουσία ΜΚΟ – με μόνο στόχο την αποϊδεολογικοποίηση δράσεων, την αποσπασματικοποίηση των αντιδράσεων και την επιλογή των ανώδυνων κατευθύνσεων – ώστε να εκτονώνονται και να ξεδοντιάζονται οι αντιστάσεις, ήρθε η ώρα για το επόμενο βήμα.  Την ρίψη των προβολέων σε κατάλληλα επιλεγμένους αντιπάλους, που για διάφορους λόγους θα τους ήταν προτιμότεροι από άλλους και πλέον επιθυμητοί.

Από τις σελίδες της Ρήξης (φύλο 64, Μάϊος 2010) παρουσιάσθηκε για παράδειγμα η προσπάθεια κατεδάφισης της όποιας αντίστασης στον νέο-οθωμανισμό, με την απίστευτη εκ πρώτης όψεως επίσκεψη των Ερντογάν-Παπανδρέου στον Μίκη Θεοδωράκη.  Και αφέθηκαν επίτηδες ασχολίαστα τα απαράδεκτα χασκόγελα με τον πασά και τον ανεκδιήγητο πρωθυπουργό των κατοχικών δυνάμεων, για να μην στενοχωρηθούν οι φίλοι που είχαν εγκολπωθεί τα γράμματα του Μίκη στη Δραγώνα παίρνοντας ελπίδα από την φωνή του!  Μίκης είναι αυτός, τα τραγούδια του μας έθρεψαν και μας στήριξαν, έχει κερδίσει την ανοχή.

Ήταν όμως εκείνη η τελευταία γραμμή του σχετικού άρθρου των ΙΩΝ (22-5-2010, Ελευθεροτυπία [2]) που έδειχνε την ιδεολογική μεθόδευση του πράγματος και την επιλογή του μεγάλου συνθέτη ως «χρησίμου»:

«Ο Ερντογάν δεν παρέλειψε να μιλήσει και για όσους διαφωνούν με την προσέγγιση: “Οπου υπάρχουν ακραίες δυνάμεις, υπάρχουν πάντα δυσκολίες”. Οι δυσκολίες παύουν να υπάρχουν -συμπληρώνουμε εμείς- όταν οι ακραίες δυνάμεις έχουν αρχηγό τον Θεοδωράκη.»

Ίσως να μην το κατάλαβε ο Μίκης.  Μπορεί παγιδευμένος στην ιδέα της ελληνοτουρκικής φιλίας ως αντίδοτο στα Αμερικανικά ιμπεριαλιστικά σχέδια για την περιοχή, να ξεχνάει ότι αυτή δεν μπορεί να εκφρασθεί από τα φερέφωνα ακριβώς αυτών των σχεδίων, να ξεχνάει ότι οι χειραψίες έγιναν με τον εχθρό.  Το έκανε και στο παρελθόν.  Πώς μπορεί όμως να ξεχνάει την δήλωσή του μετά την επιβολή της μπότας του ΔΝΤ;

«Παρ’ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απ’ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού. Όλοι γύρω μας, ποιός λίγο ποιός πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό». (28-4-2010 Το Βήμα [3])

Θα έπρεπε λοιπόν με την οξυδέρκεια και το ένστικτο που τον διακρίνει να είχε καταλάβει την παγίδα που του στήνουν από την επίσκεψη αυτή και μετά.  Θα έπρεπε να πονηρευτεί όταν για χρόνια ξεχασμένος ή υβριζόμενος ως εθνικιστής, ρατσιστής κ.ά. από νεοταξικούς χαβιαροαριστερούς και λάϊφ-στάϊλ δεξιούς, πρίν κάν περάσει μια βδομάδα να αρχίζουν ξαφνικά να τον περιτριγυρίζουν Τσίπρες, δημοσιογράφοι του Λαμπρακιστάν, κυβερνητικοί κλπ.  Θα έπρεπε να υποψιαστεί όταν άρχισαν να γίνονται αφιερωματικές στο πρόσωπο του εκδηλώσεις με ρυθμό πολυβόλου.  Γιατί δεν στέκει στην κοινή λογική να θέλουν να φωτογραφηθούν μαζί του, όλοι αυτοί που αποκάλυπτε ο Μίκης περιγράφοντας την διεθνή συνωμοσία μετατροπής του λαού μας σε υποτελή ([3]) δηλώνοντας με θάρρος:

«Η οικονομική κρίση δεν είναι παρά το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν».

Εκτοπισμένος στην Ζάτουνα ήταν ο Μίκης για καιρό.  Δεν μπορεί να μην άκουσε από τους ντόπιους ότι πρέπει να ανησυχείς όταν σε κολακεύουν οι εχθροί σου!  Πόσο μάλλον να μην πονηρεύεσαι όταν σε εκθειάζουν οι Τουρκικές εφημερίδες εγκωμιάζοντας τις παλιές σου προτάσεις για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου! [4]  Δεν είναι φυσικά του παρόντος να αναλύσουμε την δυνατότητα μιας ελληνοτουρκικής φιλίας.  Το να αγνοεί κανείς τις αντιθέσεις που δημιουργούν τα γεωστρατηγικά συμφέροντα Ελλάδας – Τουρκίας και να περιορίζει την ανάλυσή του μόνο στον δάκτυλο του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού που θα «κόψει» η φιλία, αποδεικνύει ότι δεν διαβάστηκε ποτέ με εμβρίθεια ούτε το Άρδην, ούτε ο Τούρκος Νταβούντογλου, ούτε ο Έλλην Μαρκεζίνης.  Μέχρις εδώ καλά!  Αλλά το να μιλάς την μια στιγμή για το casus beli των Τούρκων και την κατοχή της Κύπρου, σαλτάροντας την επόμενη στην συνδιαχείριση του Αιγαίου καταντάει επικίνδυνο!  Γράφει ο ίδιος ο Μίκης στην επιστολή ελληνοτουρκικής φιλίας (Turkish Greek news, 26-10-2010, [5]) που απέστειλε στους Λιβανελί και Γιασάρ Κεμάλ:

«Όσο για την ελληνική κοινή γνώμη, ιδιαίτερα μετά το βιβλίο του Νταβούτογλου και την γενική άνοδο της Τουρκίας, γίνεται κάθε μέρα και πιο φοβισμένη και τα σενάρια για τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας σε βάρος μας γίνονται όλο και πιο πιστευτά. Ο παλιός μύθος για τον κίνδυνο εξ Ανατολών ξαναφουντώνει, έτσι που στην ουσία ξαναβρισκόμαστε στην εποχή της δεκαετίας του ΄80,…»

Και προτείνει ως αντίδοτο συνεκμετάλλευση του Αιγαίου!  Ακριβώς δηλαδή ότι θέλει ο Ερντογάν και ο γιουσούφ Γιωργάκης…

Θα ισχυρισθεί κανείς ότι τα ίδια λένε και άλλοι!  Μια ακόμα φωνή συνηγορούσα με την άποψη ότι ο εξ’ ανατολών κίνδυνος αποτελεί μύθο και υπέρ της συνεκμετάλλευσης, χωρίς αυτό να σημαίνει απώλεια για την Ελλάδα, δεν μπορεί να κάνει την διαφορά.  Και όμως!  Η φωνή του Μίκη έχει άλλο βάρος στον πυρήνα της αντίστασης κατά της νέας τάξης.

Κοντά στα άλλα και πρίν χωνέψουμε καλά-καλά τα παραπάνω, προέκυψε και η έκκληση για «ανυπακοή»! [6]  Την οποία διακήρυξε σε όλους τους τόνους ζητώντας άρνηση πληρωμής φόρων, διοδίων, λογαριασμών ΔΕΗ κλπ, την σημασία των  αμεσοδημοκρατικών επιτροπών πολιτών, προαναγγέλοντας την δημιουργία Δικτύου και Μετώπου αντίστασης την 1η Δεκεμβρίου στο ίδρυμα Κακογιάννη.  Όταν θα διαβάζονται αυτές οι γραμμές θα ξέρουμε βεβαίως πιο πολλά.  Αν και η αφ’ υψηλού αμεσοδημοκρατία δεν είναι εφικτή, πράγμα που οι αριστεροί σαν τον Μίκη ξέρουν καλύτερα… Μας έκοψε όμως έστω κι’ αυτή την χαρά, όταν τον είδαμε αμέσως μετά στο τηλεοπτικό λουλουδοσκυλάδικο του Παπαδόπουλου (ΝΕΤ «στην υγειά μας») να συντρώει και να πίνει δίπλα στον Πάγκαλο και στον Βενιζέλο!  Και να συμμετέχει σε μεγάλες κοσμικές εκδηλώσεις και συναυλίες που οργανώνει ο αντιστασιακός… «Θώραξ» του καθηγητή Ρούσσου (γνωστού και μη εξαιρετέου γιατρού του Ξηρού…)

Δυστυχώς, παγκαλο-φεσάτη «ανυπακοή» δεν γίνεται Μίκη μου.  Και φοβάμαι, ότι με τούτα και με κείνα θα λειτουργήσει μάλλον σαν ένα ακόμη κατευναστικό για τον καναπεδάτο και απονευρωμένο μας λαό!  Γιατί όσο αυτονόητες και επιβαλλόμενες να είναι οι τιμές στο έργο σου, οφείλεις να κοιτάς και ποιοι στις αποδίδουν.   Αν οι κατοχικές δυνάμεις της Βέρμαχτ του ‘40 τιμούσαν έναν άνθρωπο του πολιτισμού, θα δικαιολογούσε κανείς την συνεστίαση μαζί τους;  Πόσο μάλλον όταν αυτές προσφέρονται από τους σύγχρονους Τσολάκογλου…

[1] «κατεδαφίσεις υψηλού συμβολισμού»

[2] http://www.iospress.gr/megalo2010/megalo20100522.htm

[3] http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artid=328437&dt=28/04/2010

[4] Αζινλίκτσα – Τεύχος: 54 – ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2009

[5] http://www.turkishgreeknews.org/epistoli-ellinotourkikis-filias-esteile-o-m-theodorakis-pros-ton-libaneli-kai-ton-giasar-kemal-4069.html

[6] http://www.youtube.com/watch?v=eXBuNneUV6Q&feature=player_embedded

Advertisements

About Λαυρέντης

Ειδικεύομαι στις εμπρηστικές παρεμβάσεις. Μετά από χρόνια blogging (Δεκέμβρης 2004) και κανά 5άρι διαφορετικές persones ψιλοβαριέμαι. Πιστεύω στην αρχή της εντροπίας και περιμένω (δεν εύχομαι...) την ολοκληρωτική κατάρευση για να ελπίσω σε αναγέννηση. Τα μεγάλα είναι θέμα επιλογής. Στα μικρά μας σέρνουν οι περιστάσεις και τα συμφραζόμενα... Δείτε όλα τα άρθρα του/της Λαυρέντης

5 responses to “Ο Θεοδωράκης και η Παγκαλο-φεσάτη… «ανυπακοή»

  • Λαυρέντης

    http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5978579

    Βάσιμες πέρα για πέρα είναι – όπως όλα δείχνουν – οι πληροφορίες που θέλουν το Καστελόριζο να εξαιρείται από τη γενικότερη διαπραγμάτευση Ελλάδας – Τουρκίας για την υφαλοκρηπίδα, με την ελληνική πλευρά να αποδέχεται ότι το ακριτικό νησί αποτελεί «ιδιαίτερη περίπτωση» και ως εκ τούτου δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη η υφαλοκρηπίδα του για τον ορισμό της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).
    Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης για να δικαιολογήσει έναν τέτοιο επαίσχυντο και επικίνδυνο για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας συμβιβασμό, είναι η εξής:
    Η χάραξη ΑΟΖ λαμβάνοντας υπόψη το Καστελόριζο είναι εξαιρετικά ασθενής από πλευράς Διεθνούς Δικαίου και είναι απίθανο να κερδίσει η Ελλάδα την υπόθεση σε Διεθνές Δικαστήριο.
    Η διαπραγματευτική θέση της χώρας αυτήν την περίοδο είναι εξαιρετικά ασθενής και ως εκ τούτου καλό είναι να αποφύγουμε την επιβάρυνση της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης με νέα δύσκολα ζητήματα.
    Η προώθηση μιας λύσης για την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά για μελλοντικές διευθετήσεις σε άλλα ζητήματα όπως είναι η χάραξη ΑΟΖ στη νοτιοανατολική Μεσόγειο.
    Η συζήτηση για το συγκεκριμένο ζήτημα αναθερμάνθηκε ύστερα από δημοσίευμα στον Τύπο που περιγράφει τις τουρκικές απαιτήσεις για διαχωρισμό της διαπραγμάτευσης σχετικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο.
    Σύμφωνα με πληροφορίες του «Ρ», η κυβέρνηση θα κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να συνεχιστεί η διαδικασία για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, φαίνεται πως παγιώνεται η θέση ότι το Καστελόριζο είναι ειδική περίπτωση και δεν μπορεί να είναι τμήμα της ελληνικής ΑΟΖ σε μια περιοχή η οποία εκτιμάτε ότι είναι πλούσια σε κοιτάσματα.

  • Λαυρέντης

    Και η προφητική του αρκούδα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: