Επειδή τις χούντες τις φέρνουν οι Παπανδρέου…

Γράφει ο Observer σήμερα

As Athens prepares to receive the biggest bailout in history – up to €120bn dispensed from the EU and IMF over the next three years – the consensus is that Greece has reached rock bottom. A point so low that even Brigadier Stylianos Pattakos, the last of the dictators still alive, feels unabashedly vindicated. «In our time,» he told the Observer in an interview, «there was no debt. Not one drachma went astray. The Greeks are not disciplined like the Germans or the British. They need authority.»

Today the junta is embodied not by the likes of Pattakos, who at the age of 98 has no qualms about his role in quashing liberty in the birthplace of democracy, but the IMF. For the unions and tens of thousands who took to the streets last week – and are girding their loins for the «mother of all battles» in the weeks and months ahead – the Washington-based body is neither saint nor saviour.

Advertisements

About Λαυρέντης

Ειδικεύομαι στις εμπρηστικές παρεμβάσεις. Μετά από χρόνια blogging (Δεκέμβρης 2004) και κανά 5άρι διαφορετικές persones ψιλοβαριέμαι. Πιστεύω στην αρχή της εντροπίας και περιμένω (δεν εύχομαι...) την ολοκληρωτική κατάρευση για να ελπίσω σε αναγέννηση. Τα μεγάλα είναι θέμα επιλογής. Στα μικρά μας σέρνουν οι περιστάσεις και τα συμφραζόμενα... Δείτε όλα τα άρθρα του/της Λαυρέντης

14 responses to “Επειδή τις χούντες τις φέρνουν οι Παπανδρέου…

  • eréndira

    Ένα σχόλιο κάπως εκτός θέματος με αφορμή τη δήλωση Παττακού (The Greeks are not disciplined like the Germans or the British. They need authority). Αυτή η δήλωση αποδεικνύει ότι η φυλακή δεν έχει σωφρονιστική δύναμη.

    Και κάτι άλλο, που το βλέπω και γύρω μου. Όσοι δεν έχουν επαφή με το διαδίκτυο είναι λίγο πολύ εκτός πραγματικότητας.

  • Λαυρέντης

    Συμφωνώ και στα δύο.

    Για τους εκτός διαδικτύου (το οποίο λειτουργεί συνήθως σαν αεράκι που διώχνει το «φλόμο» που μας ρίχνουν μέρα νύχτα με κάθε τρόπο) το ελπιδοφόρο είναι ότι οι εντός διαδικτύου αυξάνονται και λειτουργούν ως καταλύτης ενημέρωσης. Έγραφα και υποστήριζα όταν τα μπλόγκς ήταν 150, ότι αν ο καθ’ ένας μας μιλήσει με 10 ανθρώπους, ήδη επηρεάζονται θετικά 1500, οι οποίοι θα επηρεάσουν άλλους 1500, σύνολο 3000. Φαντάσου σήμερα με τα 50000 την αναλογία (που θα είναι και εκθετική η επιρροή, ή τί θα γίνει σε 5 χρόνια. Ήδη πιστεύω ότι υπολογίζουν πολύ περισσότερο τα πράγματα. Έχω πρόσφατο παράδειγμα (με την εκδήλωση για τον Ερντογάν) που θα αναφερθώ αύριο μάλλον.

  • Νέστωρ

    1) Συμφωνώ με το άρθρο. Η Ελλάδα σήμερα δεν ευρίσκεται υπό δικτατορία, αλλά είναι υπό κατοχή, όπερ σαφώς χειρότερο, με κυβέρνηση δωσιλόγων.

    2) Ο Παττακός έχει απόλυτο δίκιο. Κανείς από τους δυο σας δεν λέει πού σφάλει.

    3) Δεν γνωρίζομε αν φυλακή έχει σωφρονιστική δύναμη, διότι εδώ και 35 χρόνια δεν έκατσε κανείς απ’ αυτούς που μας κλέβουν και ξεπουλάνε την Ελλάδα (βλέπε και παραπάνω άρθρο Κύρας Αδάμ).

    4) Όσοι συνεχώς ασχολούνται με το διαδίκτυο, συνηθίζουν να ζουν στην ψευδή πραγματικότητά του (κάτι σαν το matrix). Αυτοί είναι που χάνουν την επαφή με τον πραγματικό κόσμο, κατακρίνουν τον Παττακό, ο οποίος όντως δεν έκλεψε και στηρίζουν την «δημοκρατία» (sc!) των κλεφτών, που τους τα παίρνουν κάθε μέρα και στο τέλος τους στέλνουν και στο ΔΝΤ.

    5) Με τα σχόλιά σας, αποδεικνύετε πόσο δίκαιο είχε ο Παπαδόπουλος που έλεγε ότι οι Έλληνες δεν είναι ώριμοι για δημοκρατία. Μα και με την ψήφο μας, εδώ και 35 χρόνια, τον επιβεβαιώσαμε περιτράνως.

  • eréndira

    Νέστορα,

    να σου εξηγήσω πού είναι η διαφωνία μου σε αυτά που λέει ο Παττακός: στην ανάγκη authority. Κατά τη γνώμη μου το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη πειθαρχίας, αλλά η έλλειψη αυτοπειθαρχίας. Και αυτή δεν επιτυγχάνεται με την καταστολή, αλλά με την παιδεία. Η πειθαρχία από μόνη της είναι επικίνδυνη, καθώς θα μπορούσε για παράδειγμα να σημαίνει το να δεχτούμε υποτακτικά και αδιαμαρτύρητα το ξεπούλημα της Ελλάδας που αυτή τη στιγμή μας επιβάλλουν οι προδότες της χώρας, του πολιτεύματος και του λαού.

    Αν και προφανώς είμαστε πολύ διαφορετικοί άνθρωποι, συμφωνούμε απολύτως όσον αφορά το γεγονός ότι βρισκόμαστε υπό κατοχή με κυβέρνηση δοσίλογων.

    Για το διαδίκτυο, συμφωνώ ότι μπορεί κάποιος να ζει σε μια εικονική πραγματικότητα, εάν ασχολείται ΜΟΝΟ με αυτό. Αν παράλληλα είναι σε επαφή με άμεσο τρόπο και με τον έξω κόσμο, τότε είναι θωρακισμένος και διαθέτει ένα δυναμικό και αλληλεπιδραστικό εργαλείο πληροφόρησης και επικοινωνίας. Πχ, εσύ κι εγώ δεν υπήρχε περίπτωση να συναντηθούμε και να συζητήσουμε εκτός διαδικτύου. Σίγουρα όχι ψύχραιμα και νηφάλια. Εδώ, όμως, κάνουμε διάλογο, εύχομαι εποικοδομητικό.

    Επίσης δεν είδα στο χώρο του διαδικτύου να τοποθετείται κανείς υπέρ της «δημοκρατίας» των κλεφτών. Αντιθέτως, «ακούγονται» εκκωφαντικές φωνές που προέρχονται από όλους τους χώρους, κι από χώρους εχθρικούς μεταξύ τους, και που καταγγέλλουν ακριβώς αυτήν την καταπάτηση κάθε έννοιας δημοκρατίας. Όλοι ανεξαιρέτως καταγγέλλουμε το ξεπούλημα, την υποδούλωση και την αδιέξοδη εξαθλίωση της χώρας και τη δική μας από τους, κατ’ επίφαση και μόνο, δημοκρατικούς πολιτικούς μας.

    Όσον αφορά την ψήφο, δεν δέχομαι να μπω στο ίδιο τσουβάλι με εκείνους που τόσα χρόνια ψήφιζαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, για να βολευτούν. Αυτή τη στιγμή, όμως, δεν τους κρατάω κακία, γιατί αυτό που προέχει είναι να είμαστε ενωμένοι ενάντια στον κοινό εχθρό.

  • Νέστωρ

    Θα συμφωνήσω … διαφωνώντας! 😈

    Μέχρι να μάθεις τον Έλληνα να αυτοπειθαρχείται, δεν θα υπάρχει Ελλάς. Αποδεδειγμένα και το βλέπεις. Λαός μεσογειακός και αυτοπειθαρχία γίνεται;
    Άρα άσε την «δημοκρατία» να είναι λίγο πιο σφικτή, διότι εόδες που καταντήσαμε με τα ξεσαλώματα και οι καιροί ου μενετοί!

  • eréndira

    Νέστορα,

    δεν καταλαβαίνω σε ποια δημοκρατία αναφέρεσαι. Ποιος θα πρέπει να την κάνει πιο «σφικτή», σε ποιους τομείς και με ποιον τρόπο; Οι πολιτικοί που μόλις προ ολίγου κι εσύ κι εγώ χαρακτηρίσαμε δοσίλογους; Θα μπορούσες, σε παρακαλώ, να μου διευκρινίσεις σε τι αναφέρεσαι, γιατί, ειλικρινά, δεν κατάλαβα;

  • Λαυρέντης

    Ποιά η διαφωνία με τον Πατακό; Πέρα από την καθολική διαφωνία ερμηνείας του τί είναι κράτος και authority…. που για τον Πατακό σημαίνει χούντα κι’ «ο χαφιές που μας ακολουθεί» στην ευγενέστερη εκδοχή της, θα ήθελα να θυμηθείτε ποιοί ήταν οι αντίστοιχοι οικονομικοί συσχετισμοί της εποχής για τις χώρες που δεν είχαν είχαν χούντα και δεν ήταν Γερμανοί οι κάτοικοί τους!

    Αν λοιπόν ήθελα να φέρω αντιπαράδειγμα στην σημερινή χούντα, δεν θα διάλεγα την χούντα του Πατακού αλλά μια ευρωπαϊκή δημοκρατία της εποχής εκείνης…. που διατηρούσε το ίδιο εύκολα την ισοτιμία του νομίσματός της με το δολάριο χωρίς να θυσιάσει την Κύπρο για να το πετύχει…

    Είναι σαν λέμε ότι επειδή υπάρχουν κλέφτες γύρω μας, δεν φταίει που η αστυνομία δεν κάνει την δουλειά της αλλά το ότι δήμαρχος δεν είναι ο αστυνομικός διευθυντής.

    Ο αυτοπειθαρχημένος και ετεροπειθαρχημένος στρατός της εποχής ήταν μπλεγμένος σε όλα τα παιγνίδια εξουσίας της προδικτατορικής εποχής (από το παλάτι και τον «ιδέα», μέχρι τον «ασπίδα» του Παπανδρέου…) και δεν μπορεί να καμώνεται τον από μηχανής Θεό επίλυσης του δράματος που ο ίδιος ήταν συνυπεύθυνος. Μου θυμίζει τον Παπατζή που ενώ έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για το χάλι της χώρας διαχρονικά, παριστάνει σήμερα τον τιμητή και τον σωτήρα.

    Το επικίνδυνο λοιπόν είναι ότι συζητάμε για αλλαγή συστήματος και ως μοναδική λύση εμφανίζεται από μερίδα συμπολιτών μας η δικτατορία. Λές και δεν είναι δικτατορία αυτό που ζούμε… Η απλά δεν είναι η «καλή δικτορία»…. Υπάρχουν αγαπητοί μου και καλές δημοκρατίες. Απλά στην Ελλάδα δεν ζήσαμε μεταπολεμικά ποτέ την δημοκρατία είτε καλή είτε κακή….

  • eréndira

    Λαυρέντη, συμφωνώ με την τοποθέτησή σου και ιδίως με την τελευταία παράγραφο. Διάβασε κι αυτό το ωραίο κείμενο που βρήκα στο διαδίκτυο. Αναφέρεται (και) στο ζήτημα της συνείδησης και της πειθαρχίας που θίξαμε εδώ και -εκτός των άλλων- μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι όλοι είμαστε θύματα του ίδιου εχθρού, ανεξάρτητα από την εθνικότητά μας. Με το να μετατρέπουμε τους μετανάστες σε αποδιοπομπαίους τράγους, παίζουμε το παιχνίδι του κοινού μας εχθρού που βάλλει εναντίον όλων μας σε παγκόσμιο επίπεδο και που μας θέλει να αλληλοσπαραζόμαστε, για να μην τα βάλουμε με τον ίδιο. Τα γράφω αυτά εδώ, γιατί βλέπω ότι και εσύ έχεις πέσει στην ίδια παγίδα.

    «Περί συνείδησης, υπακοής και εξουσίας

    γράφει ο Kamal N. Rahimi

    Ψάχναμε το μυστικό της «Ευτυχίας»
    Και μας είπαν οι ευεργέτες μας
    Για να το βρείτε πρέπει να «Υποφέρετε» πολύ
    Υποφέραμε, λοιπόν, τόσο πολύ
    Όσο που ξεχάσαμε το τι ψάχναμε;
    Από τον σύγχρονο Ιρανό ποιητή, Ahmad Shaamlou (1925-2000), σε ελεύθερη μετάφραση.

    Λένε πως η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται και εάν επαναληφθεί θα είναι κωμωδία.
    Η μήπως,
    Η ιστορία είναι Κωμωδία και εάν επαναληφθεί θα είναι Τραγωδία;
    Στην αρχειοθήκη της Ιστορίας συναντάς συχνά γεγονότα που είναι τόσα παρόμοια με τα σημερινά μας βιώματα, τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά. Μπορεί οι πρωταγωνιστές αυτών των ιστορικών γεγονότων να φοράνε άλλα ρούχα, να παίζουν σε άλλο σκηνικό και πιθανόν να μιλάνε άλλη γλώσσα. Όμως, μας ενώνει μια αόρατη αλλά αφάνταστα δυνατή γραμμή που λέγεται «πολιτισμός».
    Αυτές οι μέρες καλούμαστε συχνά, από όλους τους «ευεργέτες» και τον «συνειδητοποιημένο» κόσμο ως ευσυνείδητοι πατριώτες, να δώσουμε, να βοηθήσουμε και να σώσουμε την οικονομία της χώρας μας.

    Συγκινητικό,…..αλλά πρέπει και εμείς να συνειδητοποιήσουμε το τι μας ζητάνε

    Η συνείδηση είναι δέσμη αξιών που ένας λαός αποκτά και θεσμοποιεί με τα βιώματα του στο πέρασμα του χρόνου. Αυτά τα βιώματα μεταφέρονται από γενιά σε γενιά και σταδιακά λειτουργούν πρώτα ως συνήθειες και ύστερα αποκτούν θέση αξιών στον εγκέφαλο. Αυτές οι αξίες ως σημείο αναφοράς μας οδηγούν σε πράξεις που θεωρούμε Καλές η Κακές.
    Αυτό το μυστικό είναι γνωστό από την αρχαιότητα και έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης, συνεχώς, από τους ηγέτες των λαών. Για να κυβερνάς πρέπει να έχεις εξουσία. Η εξουσία επιβάλλεται είτε με βία είτε με συγκατάθεση. Ο μηχανισμός που διευκολύνει τη συγκατάθεση είναι η εγκεφαλική αποδοχή μέσω συνείδησης. Άρα, η κυβερνώσα δύναμη πρέπει να δημιουργήσει, να αλλάξει και να χειραγωγήσει τη λαϊκή συνείδηση στα μέτρα της . Και όλο αυτό πλάθεται σε έναν νοητικό πλέγμα που ονομάζεται «Ιδεολογία».
    Όταν η ιδεολογία μεταμορφώνεται σε συνείδηση η βία δεν χρειάζεται πια. Ο «καλός» πιστός καταθέτει την ψυχή του στο ναό, ο «καλός» χωρικός παραδίδει τη σοδειά του στον τσιφλικά, ο «πατριώτης» στρατιώτης θυσιάζει τη ζωή του σε ξένη χώρα, ο «ευσυνείδητος» εργάτης εργάζεται σκληρά, ο «καλός» πολίτης υπακούει το νόμο,… και δεν αναρωτιούνται γιατί
    Καλείται ο λαός σήμερα να θυσιάζει ποιοτικά τη Ζώη του για να σωθούμε. Πόσο παράλογο θα ήταν εάν ζητάγανε από έναν άνθρωπο που αιμορραγεί να δώσει αίμα για να σωθεί;

    Ή μήπως ζητάνε το αίμα για να σωθούνε οι «Ευεργέτες»;»

    Διεύθυνση άρθρου: http://www.24grammata.com/?p=648

  • Λαυρέντης

    Ευχαριστώ ειλικρινά για το άρθρο. Δεν ερμηνεύονται όμως όλα «ταξικά»! Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα είχε επικρατήσει ο Μαρξισμός…

    Όσο για την «παγίδα» που αναφέρεσαι, αφού σου υπενθυμίσω ότι οι προσεγγίσεις δεν είναι όλες ίδιες, δεν είμαι εγώ πουθενά στα κείμενά μου «Καρατζαφέρης», θα παρατηρήσω ότι μάλλον δεν διαβάζεις για τις αλληλοσφαγές στην Μενάνδρου τις τελευταίες μέρες…

  • eréndira

    Λαυρέντη, δεν σε κατηγόρησα για Καρατζαφέρη. Καταλαβαίνω ότι, παρά το γεγονός ότι σε ορισμένα θεμελιώδη ζητήματα οι απόψεις μας είναι διαμετρικά αντίθετες, μπορούμε και συζητάμε, επικοινωνούμε, ακόμα και συμφωνούμε. Κι αυτό γιατί ξεκινάμε από την ίδια βάση, αναζητάμε το καλό. Συχνά το αντιλαμβανόμαστε διαφορετικά, αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να επιχειρηματολογούμε και να αντεπιχειρηματολογούμε.

    Όσον αφορά τις αλληλοσφαγές στη Μενάνδρου, αυτές είναι αναπόφευκτη συνέπεια της περιθωριοποίησης και της γκετοποίησης που υφίστανται οι μετανάστες. Δεν οφείλεται στο γεγονός ότι είναι γονιδιακά κακοί άνθρωποι. Πολύ φοβάμαι ότι με το ξεπούλημα της χώρας και την επερχόμενη εξαθλίωση τέτοια φαινόμενα θα επεκταθούν και ανάμεσά μας.

    Γι’ αυτό λέω ότι ο εχθρός είναι κοινός. Και δεν μιλάω με αμιγώς ταξικούς όρους, σιχαίνομαι τον ξύλινο πολιτικάντικο λόγο των κομμάτων. Μιλάω με ανθρώπινους όρους.

  • Λαυρέντης

    Χαίρομαι ειλικρινά erendira που εκλαμβάνεις την πρόθεσή μου ως πρόθεση διαλόγου. Στο προκείμενο.

    Ουδείς έθεσε το θέμα γονιδιακά, και πιστός στο «ουδείς εκών κακός» δεν θα χώριζα τους ανθρώπους σε a priori κακούς και καλούς. Όλα αυτά είναι σχετικά.

    Ποιός καιθορίζει το καλό ή το κακό; Μα η κουλτούρα μας και όχι κάποιο γονίδιο που εμφανίζεται μαζικά… σε μια φυλή.

    Η διαφορά κουλτούρας είναι αυτό που οδηγεί σε συγκεκριμένες αντιδράσεις κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Όταν λοιπόν κάνεις αγόγγυστα αθρόα «εισαγωγή» άλλων πολιτισμικών προτύπων, επιτίθεσαι στην ίδια σου την ιδιοσυστασία. Κάτι ακατανόητο για μένα. Πόσο μάλλον όταν όλο αυτό συνοδεύεται από εμφανή υποβάθμιση οικονομική και κοινωνική, ποσοτικά και ποιοτικά.

    Επειδή συγκλίνω στο ότι πέραν από την δουλοκτητική διάθεση μεγάλης μερίδας συμπολιτών μας, η στάση αυτή δεν εξηγείται, προσπαθώ εδώ και καιρό να βρώ τί κάνει τον Έλληνα (πολιτισμικά) να αναγνωρίζει, να επιδοτεί, να συμπάσχει και με το τελευταίο πολιτισμικό σκουπίδι, αρνούμενος την δική του (πολιτισμική) φάρα.

    Καταλήγω με το εξής: Σε όλη αυτή την κουβέντα του μεταναστευτικού, η καθ’ημάς εκσυγχρονιστική αριστερά, μαζί με τα κόμματα του δουλεμπορίου ακολουθούν μια περίεργη προσέγγιση στο διάλογο. Πηδούν με ευκολία μαϊμούς από το μαζικό στο ατομικό. Εκεί που συζητάς για την (στατιστικά) μεγάλη εισροή αλλοδόξων και αλλοφύλων που σε λίγο καιρό θα υπερτερούν των ντόπιων επιβάλλοντας εαυτούς, το γυρίζουν στην ατομική δυστυχία του Χασάν και σου θυμίζουν ότι ο παππούς σου ήταν μετανάστης. Μόλις αναλύεις την επιβάρυνση του κοινωνικού κράτους από ορδές αναξιοπαθούντων μετά των συγγενών κλπ, σου δείχνουν το κακόμοιρο παιδάκι που δεν μπορούμε να το αφήσουμε να πεθάνει…

    Μα φυσικά ο καθένας μόνος του από όλους αυτούς είναι μια ιστορία δυστυχίας. Φυσικά δεν μπορούμε να αφήσουμε το παιδάκι να πεθάνει. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε το θέμα σε ατομικό επίπεδο αλλά σε συνολικό. Αλλιώς σε λίγο θα λέμε πεινάει το μωρό κόψε ένα κομμάτι κρέας από το μπούτι σου να του δώσεις να φάει…

    Μια χώρα για να μπορέσει να αντιμετωπίσει το θέμα της μετανάστευσης σε ατομικό επίπεδο με ανθρωπισμό, θα πρέπει να το αντιμετωπίσει πρώτα σαν στατιστικό φαινόμενο. Nα μετρήσει τις δυνάμεις της, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτισμικά για το πόσο αντέχει. Διότι αν ξεπεράσει τα όριά της (κατ’ εμέ τα ξεπέρασε) θα ανακαλύψει τον ρατσισμό, το ναζισμό καί όλα τα συμπαραμαρτούμενα που ακολουθούν.

    Αυτό φωνάζω από την πρώτη στιγμή (δεκαετία ’90 – άνοιγμα των συνόρων με Αλβανία) Δυστυχώς επιβεβαιώνομαι και ως προς τους αριθμούς (τότε μου λέγανε ότι «έλα μωρέ θα έρθουν και 500χιλιάδες ξένοι τί έγινε;» και κοντεύουμε να φτάσουμε στους 500 χιλιάδες το χρόνο…) και ως προς τα παρεπόμενα της συνολικής υποβάθμισης του κοινωνικού κράτους, παιδεία, υγεία, γκετοποίηση κλπ.

  • eréndira

    Λαυρέντη, σε ευχαριστώ για την απάντηση. Θέτεις πολλά ζητήματα που χωράνε πολλή κουβέντα.

    Η βασική διαφωνία μας είναι ότι εσύ βλέπεις το ζήτημα εθνικά -ή εθνικιστικά, αν δεν σε ενοχλεί ο όρος- ενώ εγώ ανθρωπιστικά (σε πανανθρώπινο, δηλαδή, επίπεδο).

    Κατ’ αρχάς μου φαίνεται άδικη, άσκοπη, αλλά και καταδικασμένη στη μη μονιμότητα, κάθε προσπάθεια διατήρησης συνόρων και εθνικών διαχωρισμών. Η ιστορία δείχνει ότι τα σύνορα διαρκώς μεταβάλλονται και ότι αυτό αποτελεί αιτία πολέμου, κατά συνέπεια πηγή θανάτου και δυστυχίας. Επίσης, ότι αναπόφευκτα οι «φυλές» αναμειγνύονται (και αυτό είναι καλό, κατ’ αρχάς γενετικά, αφού βοηθά στη διαδικασία της φυσικής επιλογής και την επικράτηση των υγιών φυλετικών χαρακτηριστικών. Αντίθετα, σκέψου τι γίνεται στις κλειστές κοινωνίες με τις αιμομιξίες, όσον αφορά τη σωματική και διανοητική υγεία των μελών τους.)

    Επιπλέον, στη θέση των μεταναστών ή και των προσφύγων που εισρέουν στη χώρα μας, θα μπορούσαμε -και ήδη έχει αρχίσει αυτό να γίνεται αισθητό- να είμαστε εμείς. Αν έχουμε τα σύνορά μας κλειστά προς τα μέσα, θα πρέπει να τα έχουμε και προς τα έξω, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι. Μην ξεχνάς ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών που παραμένουν στη χώρα μας είναι απλώς εγκλωβισμένοι άνθρωποι που έφυγαν από μια χώρα όπου οι συνθήκες ήταν ακόμα χειρότερες, με πόνο αφού άφησαν πίσω δικούς τους ανθρώπους και τη ζωή τους ολόκληρη, και που επιθυμούν να ζήσουν αλλού και όχι εδώ.

    Συμφωνώ με αυτό που λες για τη διαφορά κουλτούρας. Όμως, οφείλω να σου πω ότι ο νεοελληνικός πολιτισμός δεν με εκφράζει καθόλου και δεν με κάνει καθόλου περήφανη. Ενδεικτικά σου αναφέρω το σκυλοπόπ και την αντίστοιχη νυχτερινή διασκέδαση με την πορνεία και τα ναρκωτικά, το βύσμα στο στρατό, στις δουλειές και στο δημόσιο, τα αμάξια που παρκάρουν στα πεζοδρόμια και τους πεζόδρομους, τις ουρές όπου όλοι ξεγλιστράνε για να βρεθούν πρώτοι, τις αντιγραφές στα πανεπιστήμια, την οικογενειοκρατία, τον κοντόφθαλμο ωχαδερφισμό. Κι αυτή η κουλτούρα πάει παράλληλα με μια εθνική υπερηφάνεια για ένα παρελθόν το οποίο αγνοούμε και του οποίου σε καμιά περίπτωση δεν είμαστε συνεχιστές, και με την περιφρόνηση των άλλων με το επιχείρημα ότι «όταν ανακάλυψαν το κρέας, εμείς είχαμε ήδη χολιστερίνη» και άλλα παρόμοια.

    Αναγνωρίζω το γεγονός ότι σε ορισμένα ζητήματα μπορεί κάποιοι -και όχι όλοι συλλήβδην- αλλοδαποί να είναι grosso modo «πίσω» από ό,τι ο μέσος όρος του νεοέλληνα. Έχω παρατηρήσει, πχ, ότι κάποιοι -όχι όλοι ανεξαιρέτως- είναι αρκετά βίαιοι στα παιδιά τους. Και αυτό είναι πολύ κακό και επικίνδυνο, γιατί συμβάλλει καθοριστικά στη διαιώνιση της βίας.

    Η λύση, για μένα, δεν είναι το κλείσιμο των συνόρων, αλλά αντίθετα το άνοιγμα ΟΛΩΝ των συνόρων -και όχι μόνο των ελληνικών. Και αυτό, παράλληλα με την παιδεία για όλους -οικοδεσπότες και φιλοξενούμενους. Να είμαστε εμείς φορείς ενός ακέραιου πολιτισμού που δεν χωράει την υποκουλτούρα -όπως την ονομάζεις, αν θυμάμαι καλά- αλλά την αφομοιώνει.

    Η ζύμωση μεταξύ των πολιτισμών είναι αναπόφευκτη. Στο χέρι μας είναι να αποβεί θετική για την ανθρωπότητα ολόκληρη. Δεν φοβάμαι ότι η Ελλάδα θα γεμίσει με περισσότερο κόσμο απ’ όσο μπορεί να αντέξει. Αν όλα τα σύνορα ήταν ανοιχτά, κανείς δεν θα έμενε σε έναν τόπο που δεν θα τον χωρούσε. Η ισορροπία είναι φυσική τάση. Αν ο άνθρωπος μάθαινε να εργάζεται και να συνεργάζεται για το καλό του ανθρώπου, τότε η γη θα μας χωρούσε όλους φιλόξενα. Έτσι όπως είναι σήμερα, είναι μια κόλαση με προκαθορισμένο τέλος.

    Αυτά, όσο πιο συνοπτικά μπορούσα.

  • Λαυρέντης

    Δυστυχώς έχεις βάλει τόσα πολλά αν που δεν πρόκειται να συμβούν ποτέ!

    Αν μου εξασφάλιζες τα «αν» σου, θα το συζητάγαμε αλλιώς! Μην σου πώ θα σε ξεπέρναγα 🙂

  • eréndira

    Στο χέρι μας είναι, Λαυρέντη! Όλα τα άλματα προς τα εμπρός στην ιστορία της ανθρωπότητας έγιναν επειδή κάποιοι τόλμησαν να κυνηγήσουν αυτό που θεωρούταν ανέφικτο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: