Ο «πειραγμένος», τα πρακτόρια, ο Δεκέμβρης, η Τζίνα Τσαλικιάν και ο Ραφτόπουλος (συγκρίσεις …)

Έδωσε συνέντευξη -πού αλλού; – στους Ιούς της Ελευθεροτυπίας ο Αλαβάνος με κεντρικό θέμα άλλη μια φορά την κλασσική ανάλυση του κώλου για τον περσινό Δεκέμβρη. Οι άνθρωποι – αν δεν συμβαίνει κάτι άλλο – είναι τουλάχιστον επικίνδυνα ηλίθιοι. Όλοι – μα όλοι – έχουν καταλάβει πλέον, ότι όλη αυτή η καταστροφική για την χώρα μας μπαλαφάρα ήταν ακριβώς ότι δήλωσε στην Αυγή η μαμά του Γρηγορόπουλου (που στο κηδειόχαρτο δεν περιέλαβε καν το όνομα του μπαμπά του…)

«Και θέλω να αγωνιστώ για να παραμείνει ο Αλέξανδρος η αφορμή τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει μέσα στην άνεση και τον καταναλωτισμό, αλλά και όλα τα υπόλοιπα παιδιά της γενιάς του, να κάνουν τη δική τους επανάσταση… Έχουν κάθε λόγο να διεκδικήσουν ό,τι τους αξίζει. Να διεκδικήσουν τη ζωή τους. Πρέπει να έχουν το δικαίωμα να διαμαρτύρονται και να διαδηλώνουν χωρίς να φοβούνται, για να ζήσουν μια καλύτερη ζωή.»

Όλα τα άλλα είναι απόρροια ογκώδους αυτοϊκανοποιητικής ηλιθιότητας!

Το ερώτημα όμως που ανακύπτει είναι: Υπάρχει ελπίς;

Υπάρχει, αν κυλάει ακόμα στις φλέβες μερικών αίμα σαν αυτό του Ραυτόπουλου (την περίπτωση ανακάλυψα πρόσφατα…)

Διαβάζουμε και βλέπουμε στο ιστολόγιο «εν κρυπτώ»

Ο Γεράσιμος Ραφτόπουλος (αριστερά) είναι ο νεότερος υπαξιωματικός στην ιστορία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Γεννήθηκε στο Φισκάρδο της Κεφαλονίας το 1900. Κατά το 1ο Βαλκανικό Πόλεμο, εναντίον των Οθωμανών, κατατάχθηκε εθελοντικά στην ηλικία των 12 και έγινε δεκτός ώς οπλίτης του 18ου Συντάγματος Πεζικού της IV Μεραρχίας . Για το θάρρος του στη μάχη του Σαραντάπορου έλαβε ενα Manlicher-Schonauer ως δώρο. Στην μάχη του Κιλκίς-Λαχανά, το 1913, κατάφερε να ξεφύγει από αιχμαλωσία, σκοτώνοντας 3 από τους 5 βούλγαρους που τον είχαν αιχμαλωτήσει. Επιστρέφοντα στις Ελληνικές γραμμές, βρήκε ένα τραυματισμένο Εύζονα και τον μετέφερε σώζοντας τον απο βέβαιο θάνατο. Για την ανδρεία του, προήχθη στο βαθμό του δεκανέα την 28η Αυγ 1913 σε ηλικία 13 ετών.

Advertisements

About Λαυρέντης

Ειδικεύομαι στις εμπρηστικές παρεμβάσεις. Μετά από χρόνια blogging (Δεκέμβρης 2004) και κανά 5άρι διαφορετικές persones ψιλοβαριέμαι. Πιστεύω στην αρχή της εντροπίας και περιμένω (δεν εύχομαι...) την ολοκληρωτική κατάρευση για να ελπίσω σε αναγέννηση. Τα μεγάλα είναι θέμα επιλογής. Στα μικρά μας σέρνουν οι περιστάσεις και τα συμφραζόμενα... Δείτε όλα τα άρθρα του/της Λαυρέντης

4 responses to “Ο «πειραγμένος», τα πρακτόρια, ο Δεκέμβρης, η Τζίνα Τσαλικιάν και ο Ραφτόπουλος (συγκρίσεις …)

  • Μάρκο Τ

    Φοβερή περίπτωση αυτός ο πιτσιρικάς. Για να πω την αλήθεια, τέτοια μούρλα (με την καλή έννοια) μόνο Κεφαλλονίτης, Κρητικός, Αρβανίτης και Πόντιος θα την κουβαλούσε. Άραγε, άλλα βιογραφικά στοιχεία του υπάρχουν; Απόγονοί του; Λογικά, τα εγγόνια του θα ζούνε, θα είναι 40ρηδες ή νεώτεροι, πιθανότατα και τα παιδιά του θα ζούνε.

    Το κείμενο της Τζίνας Τσαλικιάν το χαρακτηρίζεις πολύ σωστά. Μαμά ΒΠ, κανονικότατα. Τα ιστολόγια που αντέδρασαν στην ηρωοποίηση του περασμένου Δεκέμβρη σεβάστηκαν την κυρία Τσαλικιάν, όπως σέβεται κανείς μία πονεμένη μάνα που έχασε αδόκητα το παιδί της. Την σεβάστηκαν παρ’ότι παρατηρήθηκε ότι σιώπησε καθ’ όλη τη διάρκεια των επεισοδίων. Φέτος όμως ξεπέρασε κάθε όριο με τη δήλωσή της αυτή, γι’ αυτό και την κράξανε καταλλήλως. Νομίζω εξάντλησε η μαντάμ κάθε όριο ανοχής και απόθεμα συμπάθειας, σε αντίθεση με τον πατέρα του παιδιού, που η αξιοπρεπέστατη στάση του πρέπει να τονιστεί.

    Σαν πολύ δεν πηγαίνει να μας το παίζει η μαντάμ Τσαλικιάν ηγερία των «επαναστατημένων των ΒΠ»;

  • Λαυρέντης

    Πολύ – ξεπολύ Μάρκο, βλέπεις όλο το κηφηναριό που δυναστεύει την ενημέρωση και την πολιτική, συνεχίζει (αντίθετα με την πλειοψηφία του ελληνικού λαού) ένα χρόνο τώρα την λυσσώδη προσπάθεια να μας πείσει ότι ο ήλιος βγαίνει από τη δύση…

  • Λαυρέντης

    Όσο για τον Ραυτόπουλο βρήκα κι’ αυτό!

    Δημοσιεύθηκε στην «Εστία» της 23ης Αυγούστου 1913 και αναδημοσιεύεται στη στήλη «προ 80ετίας».

    « Ο ΝΕΩΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝ ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ. Σας παρουσιάζομεν σήμερον τον μικρότερον υπαξιωματικόν του Ελληνικού Στρατού. Είναι ηλικίας 12-13 ετών και κατάγεται από το Φισκάρδον της Κεφαλληνίας. Το όνομα του ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ο πατέρας του αρτοποιός εις την Ύδραν, η μητέρα του μένει εις τον Πειραιάν και αυτός ήτο υπηρέτης εις Πύλον όπου τον εύρεν η επιστράτευσις.

    Το πολεμικόν μένος που είχε καταλάβει όλον τον κόσμο, ηλέκτρισε και τον μικρόν υπηρέτην, ο οποίος εζήτησεν αμέσως όσα χρήματα είχε να λαμβάνει από τον πάτρωνα του και την επομένη απεβιβάζετο εις Αθήνας, παρουσιασθείς εις το Στρατολογικόν γραφείον όπως καταταχθή εθελοντική. Η ηλικία του δεν εβοήθησε την αποδοχήν της αιτήσεως του και ο μικρός έφυγε από το γραφείον λυπημένος αλλ’ όχι και απηλπισμένος.

    Μίαν πρωίαν διαφυγών την προσοχήν των φρουρών, εσκαρφάλωσεν εις τον μεταξύ των δύο βαγονίων χώρον και μαζή με τον στρατόν έφθασεν εις την Λάρισσαν, όπου επί τέλους μετά την τόσην του επιμονήν εγένετο δεκτός εις το 18ον σύνταγμα της 6ης μεραρχίας ως «παιδί του συντάγματος».

    Εις την μάχην της Ελασσώνος έγεινε κάτοχος Τουρκικού λαφύρου, όπλου Μαρτίνι, με το οποίον έλαβε το βάπτισμα του Πυρός. Η ανδρεία του εξετιμήθη από όλους και εις την μάχην του Σαρανταπόρου του εδόθη εις ένδειξιν αναγνωρίσεως της ικανότητός του, Μάλινχερ.
    Εις την πεισματώδη μάχην του Κιλκίς ευρέθη μεταξύ πέντε Βουλγάρων αιχμάλωτος, αλλά καθ’ ην στιγμήν οι Βούλγαροι ησχολούντο να εύρουν κανένα σχοινί δια να τον δέσουν, αυτός αρπάζει το Μάλινχερ και ρίπτει νεκρούς τους τρεις, ενώ οι δύο άλλοι εσώζοντο δια της φυγής.
    Κατ’ αυτόν τον τρόπον, ο μικρός στρατιώτης έσωσε και έναν τραυματίαν εύζωνον, όστις θα περιήρχετο εις χείρας των δημίων. Το γεγονός τούτο της ανδραγαθίας του λιλυπουτείου υποδεκανέως επιστοποιήθη και επισήμως, μεθ’ ο και ο διοικητής του, τον προήγαγε εις δεκανέα».

    Από πού να αρχίσει κανείς ! Ο πατέρας φούρναρης στην Ύδρα, η μάνα στην Κεφαλλονιά και ο Γεράσιμος (12 ετών) υπηρέτης στην Πύλο. Τι δύναμη είχε μέσα της αυτή η οικογένεια ! Ποιος του πήγαινε το γαλατάκι του και ποιος θα τον πήγαινε να γράψει στις εξετάσεις, μήπως και δεν βρει τον δρόμο, το μωρό μου των 18 ετών, με γένια (γράφω συγκριτικά με σήμερα).
    Πως δεν πήγε εκείνη η μάνα να κλάψει στον σιδηροδρομικό σταθμό, όταν ο μικρός καβαλούσε τα τραίνα, σαν τις σύγχρονες Σπαρτιάτισσες που λιποθυμούσανε στην αποβάθρα όταν τα παιδιά έφευγαν με το «Λήμνος» για περιπολία, αιρ-κοντίσιον χίλια μίλια μακριά από το CNN ;
    Πως δεν τον έπιασε τον Γεράσιμο καμιά βαρειά κατάθλιψη με την καταπιεστική ζωή του Στρατού;

    Ελασσώνα, Σαραντάπορο, Κιλκίς. Διερωτώμαι. Είμαστε ίδιοι, όμοιοι με εκείνους που πολεμήσανε σ’ αυτές τις μάχες;;
    Μήπως έχουμε μολυνθεί από κάτι;
    Που είσαι Γεράσιμε Ραυτόπουλε!!

    Πηγή

  • ange-ta

    παρότι οι κεφαλωνήτες έχουν το όνομα του μουρλού, ο Αλαβάνος τα χει χάσει παντελώς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: