Το κίνημα της παραλίας είναι εξόχως πολιτικό.

Η αποχή από τις επερχόμενες εκλογές είναι η βέλτιστη επιλογή για τα εθνικά και κοινωνικά αιτήματα!

ekloges

Η συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα αποτελεί αυτονόητο καθήκον.  Αυτό όμως δεν συνεπάγεται αυτόματα την προσέλευση στα εκλογικά τμήματα.   Κάτω από συγκεκριμμένες συνθήκες είναι πολύ πιθανόν η ακριβώς αντίθετη συμπεριφορά να είναι η πιο ενδεδειγμένη.

Μέχρι πρόσφατα η υποχρεωτική ψήφος, με πρόβλεψη διοικητικών κυρώσεων σε περίπτωση αποχής, είχε δώσει σε μεγάλο αριθμό πολιτών την αίσθηση του καταναγκασμού.  Έτσι, όταν κάποια στιγμή το «εκλέγειν» μετασχηματίσθηκε από υποχρέωση σε δικαίωμα, φάνηκε ότι ακολούθησε την μοίρα που του επιφύλασσε η στρεβλή εξίσωση που κυριαρχεί στην νεοελληνική αντίληψη,

δικαίωμα=απουσία υποχρέωσης=αποστασιοποίηση

…Μην παραλείψετε να διαβάστε την ανάλυση του Άρδην για την έξοδο από την εκλογική φάρσα…

Στο νοητικό αυτό σχήμα απεδόθη η μεγάλη αποχή από τις ευρωεκλογές. Ταυτόχρονα έγινε σημαντική προσπάθεια απαξίωσης ή ακόμα και φαιδροποίησής της από τους επαγγελματίες της πολιτικής (κομματικά στελέχη και δημοσιογράφους), οι οποίοι ενέταξαν τους απέχοντες στο λεγόμενο «κίνημα της παραλίας».  Οι πλέον διαπλεκόμενοι ανακάλυψαν και την αρχαία σημασία της λέξεως «ιδιώτης» (αυτός που δεν συμμετέχει στην πολιτική, ο ανόητος), αποκρύπτοντας φυσικά τις συνθήκες άμεσης δημοκρατίας της τότε εποχής, για να εξαναγκάσουν ψυχολογικά τον δυνητικό ψηφοφόρο.

Γρήγορα όμως έγινε φανερό ότι τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά!  Ακόμα και οι ακκιζόμενες μπικινοφορούσες έφηβες δήλωναν προς τους «δαιμόνιους» ρεπόρτερ των καναλιών – που εγκατέλειπαν  προσωρινά τις μέχρι τότε «σπουδαίες» έρευνές τους για την τιμή του φραπέ… και έθεταν ερωτήματα για την παρουσία του κόσμου στις πλαζ της Αττικής μέρα εκλογών – ότι επρόκειτο για συνειδητή επιλογή, με στόχο την κατάδειξη της απέχθειας τους για το παρόν πολιτικό σύστημα συλλήβδην καθώς και τον τρόπο λειτουργίας του!

Η ανυποληψία της κεντρικής πολιτικής σκηνής, καταγγελλόμενη μέχρι τη στιγμή εκείνη στις συζητήσεις καφενείου ή σε κάποια άρθρα εφημερίδων, ποτέ ουσιαστικά δεν ανησύχησε τις ηγεσίες των κυβερνητικών κομμάτων και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν, επειδή έβλεπαν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, να νομιμοποιείται η παρουσία τους και οι αποφάσεις τους από τους πολίτες – έστω και με βαριά καρδιά – με εκλογική συμμετοχή που ξεπερνούσε το 80%. Και η νομιμοποίηση αυτή ήταν το κυρίαρχο στοιχείο της εκλογικής διαδικασίας, δεδομένων των κοινών στόχων του δικομματισμού. Πάνω σ’ αυτή στηρίχτηκαν όλες οι αποφάσεις που μείωσαν είτε τα εθνικά μας δίκαια και επιδιώξεις, είτε τα κοινωνικά κεκτημένα. Αυτή υπήρξε η βασική δικαιολογία για την μη διεξαγωγή  δημοψηφισμάτων ακόμα και για εξαιρετικής σημασίας θέματα όπως το ευρωσύνταγμα!

Ξαφνικά όμως δια της αποχής η ανυποληψία τους έγινε κεντρικό ζήτημα!  Απέκτησε ως τάση ποσοστό μεγαλύτερο απ’ αυτό του κάθε κόμματος.  Δεδομένης της πολιτικής αντιπαράθεσης,  χρησιμοποιήθηκε από όλους εναντίον όλων – παρά τα κροκοδείλια δάκρυα που χύθηκαν για το «μέγιστο δικαίωμα της ψήφου» – θέτοντας κάθε απόφαση της κυβέρνησης σε αμφισβήτηση.  Παράλληλα ανοίχθηκε πεδίο λαμπρό, για να συζητηθούν σημαντικά θέματα, που μέχρι εκείνη τη στιγμή αγνοούντο αναίσχυντα. Αναγκάσθηκε για παράδειγμα  η πολιτική συμμορία που μας κυβερνά εναλλάξ, να συζητήσει πρώτη φορά για το μεταναστευτικό και την δημόσια ασφάλεια. Δεν ήταν το ΛΑΟΣ που τους υποχρέωσε ή ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα,  μια και τα δύο αυτά κόμματα έκαναν την συγκεκριμένη κουβέντα από την σκοπιά τους εδώ και χρόνια. Ήταν η ανάγκη που ανεφύη λόγω της συμμετοχής μόνο του 60% των ψηφοφόρων, της αποτροπής απώλειας κάθε ψήφου προς τα κόμματα ντεκόρ.  Διότι το 40% των ψηφισάντων (δηλαδή το 24% των ψηφοφόρων) που εκλέγει την κυβέρνηση και θεωρητικά συντάσσεται με τις αποφάσεις της, δεν αρκεί για να δώσει την αίσθηση του πλειοψηφικού ρεύματος στην κοινωνία. Απέχουν πολύ πια να είναι όλα «δημοκρατικά» και ωραία…  Αναδείχθηκε επομένως με αυτήν την έστω και ενστικτώδη συμπεριφορά του λαού, η καταγγελλόμενη ως α-πολιτική αδράνεια σε κορυφαία πολιτική πράξη με μεγιστοποιημένα οφέλη!

258002-kalpipl0

Πανικοβλήθηκαν οι πάτρωνες κι’ οι παπαγάλοι, πανικοβλήθηκαν και τα μικρά κόμματα που ελπίζουν στην επιβίωσή τους από την είσπραξη της ψήφου διαμαρτυρίας. Γι’ αυτό και η κοινή συντονισμένη θα μπορούσε κανείς να πει προσπάθεια, να «φιλοτιμηθεί» ο ψηφοφόρος ώστε να συμμετάσχει στις επερχόμενες εθνικές εκλογές. Να διαλέξει εκβιαστικά έναν από τους υπάρχοντες σχηματισμούς άσχετα αν δεν τον εκφράζουν στο παραμικρό!  Γιατί το επιτάσσει δήθεν η δημοκρατική υποχρέωσή του, η οποία περιορίζεται στην ρίψη του ψηφοδελτίου στην κάλπη, όποτε το αποφασίσει η διαπλεκόμενη και ασύστολη ελίτ, που λυμαίνεται την χώρα μεταπολιτευτικά.

Θα αντιτάξει όποιος προσποιείται τον αφελή, ότι η αποστασιοποίηση δεν είναι λύση και θα μπορούσε ο πολίτης να δημιουργήσει ρήξη στο πολιτικό σκηνικό συστήνοντας νέους πολιτικούς σχηματισμούς, οι οποίοι θα διεκδικούσαν όλα εκείνα τα σημαντικά που οι υπάρχοντες έχουν ρίξει στον κάλαθο των αχρήστων.  Είναι όμως κοινός τόπος, ότι μια τέτοια προσπάθεια θα την κατάπινε η  μαύρη τρύπα σιωπής των μέσων ενημέρωσης, με εκ των προτέρων θνησιγενές αποτέλεσμα.  Παραδείγματα έχουμε.  Δεν χρειάζονται και άλλα.  Η «χαμένη ψήφος» αποτελεί το τελευταίο και ισχυρότερο επιχείρημα του δικομματισμού τα τελευταία 35 χρόνια.  Εκτός αυτού, είναι πρόδηλο ότι δεν έχουν ακόμα ενεργοποιηθεί οι συνθήκες αυτοοργάνωσης του λαού που ευνουχίζεται πολιτικά και συστηματικά τουλάχιστον όλη την περίοδο αυτή.  Μια αυτοοργάνωση για την οποία δεν αρκεί απλά να διαπιστώνει κανείς τα κακά, αλλά και να σηκωθεί από τον (περίφημο) καναπέ! Να συμμετέχει και όχι να ακολουθεί…  Αν όμως δεν οδηγηθεί το σύστημα σε πλήρες αδιέξοδο, κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο!

Ας δούμε γιατί η αποχή ή το άκυρο ψηφοδέλτιο – όχι το λευκό που δεν δείχνει καταγγελίααποτελούν την μονόδρομη εθνική και κοινωνική υποχρέωση αντίστασης και ανάκαμψης!

Βγάζοντας από την συζήτηση όποιον διατηρεί πελατειακή σχέση με τους κομματικούς σχηματισμούς, εκείνον δηλαδή που προσπαθεί ως «γαλαζοπρασινοκόκκινο παιδί» να απομυζήσει από τον δημόσιο κορβανά, αυτόν που περιμένει να «νομιμοποιήσει» την αυθαιρεσία του καθιστώντας την «ηθική» – όπως μας δίδαξαν προ μηνών υπουργικά χείλη χωρίς ουσιαστική διαφωνία από κανέναν – ας εστιάσουμε στα εκλογικά διλήμματα των υπολοίπων.

Γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι το Κυπριακό, το Μακεδονικό και η συνεκμετάλλευση του Αιγαίου θα τακτοποιηθούν συντομότατα, ίσως μέσα στο επόμενο χρόνο.  Από ένα εκ των δύο κομμάτων που επιθυμούν διακαώς να βάλουν την ιμπεριαλιστική Τουρκία στην Ευρώπη, να της δώσουν την Κύπρο μέσω ενός σχεδίου τύπου Ανάν, να μοιράσουν μαζί της το Ελληνικό Αιγαίο στη Χάγη, που έκαναν ή ανέχθηκαν Ίμια και Οτσαλάν, που με την στάση τους διακινδυνεύουν την ελληνικότητα της Θράκης ή οδηγούν σε λύση το Μακεδονικό με την δυσμενέστερη για μας κατάληξη, επειδή αυτό επιθυμεί η υπερδύναμη.

Κοινός ακόμη τόπος η απίστευτη κλοπή του δημόσιου χρήματος, μίζες, σκάνδαλα, η ουσιαστική απουσία κοινωνικής πολιτικής, η εξαθλίωση υγείας και παιδείας. Όχι μόνο δεν απέκρυψαν, αλλά φόντισαν να μας ενημερώσουν ότι ο ύψιστος στόχος όλων των κομμάτων – πλην ΚΚΕ – είναι να ψηφισθεί πανευρωπαϊκά το σχέδιο της Λισσαβώνας που θα εξαφανίσει και τις τελευταίες ελπίδες αντίστασης κατά της νεοφιλελλεύθερης λαίλαπας.

Προφανώς δεν μπορεί να πιστέψει κανείς ότι κάποια από τα ανακυκλούμενα πρόσωπα μπορούν να κάνουν την διαφορά. Για παράδειγμα μπορεί ο Καραμανλής να έδειξε κάποιον χαρακτήρα στο σχέδιο Ανάν, στο Βουκουρέστι με το veto κατά των Σκοπίων και στην υπογραφή της λειτουργίας του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης  Ποιό όμως ήταν το αποτέλεσμα;  Τελικά περνά η γραμμή της Ντόρας…  διότι τέτοιου είδους θέματα δεν είναι στιγμιαία!  Η αυτοκρατορία έχει το χρόνο και την δύναμη να ανατρέψει καταστάσεις.  Απαιτείται διαρκής λήψη πρωτοβουλιών, διπλωματία, ενέργειες έξω και πέρα από τα σύνορα που να αποτρέπουν τον εκφυλισμό της εντύπωσης που δημιουργεί μια στάση στιγμής.  Υπάρχει έστω και ένας που να πιστεύει ότι ο Καραμανλής έπραξε το παραμικρό;  Ή μήπως εγκατέλειψε τα θέματα αυτά στην προδιαγεγραμμένη τύχη τους, με την στελέχωση που έκανε στο υπουργείο εξωτερικών, στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας και όπου αλλού υπήρχε εμπλοκή με τα αυτά;

Η ελπιδοφόρα στα εθνικά και το μεταναστευτικό στάση του ΚΚΕ, βρήκε άδοξο τέλος μετά τον περασμένο Δεκέμβρη.  Η ανακλαστική στάση του να καταδικάζει οποιαδήποτε αντίδραση δεν ελέγχει, στην οποία φαίνεται βασίστηκε τελικά η τοποθέτηση  του απέναντι στα επεισόδια, κλυδώνισε το τμήμα των οπαδών του που τους διαχωρίζει από τον ΣΥΡΙΖΑ μόνο το διαφορετικό επίπεδο αγάπης προς στη σταλινική Σοβιετία.  Βλέποντας τα ποσοστά του να ελαττώνονται λίγο γρηγορότερα από την «φυσική» φθορά που επέβαλε μέχρι τότε μόνον ο πανδαμάτωρ χρόνος…, αποφάσισε να ταυτιστεί και στα δύο αυτά ζητήματα με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Καρατζαφέρης ψελλίζει δυο λόγια για Τουρκία (έχει βρεθεί πολύ πίσω στην ατζέντα του τελευταία…) αλλά βάζει επικεφαλής των ψηφοδελτίων του Αμερικανικές επιλογές.  Ταυτόχρονα στηρίζει τον Χριστόφια στην προσπάθειά του να φέρει από την πίσω πόρτα το σχέδιο Ανάν.  Κάνει τον νταή στο δευτερεύον Μακεδονικό, αλλά είναι έτοιμος να στηρίξει όποιον ενδοτικό εν των δύο μεγάλων του το ζητήσει!  Όσο για το μεταναστευτικό, χωρίς να πετυχαίνει κάτι επί της ουσίας, το μετέτρεψε σε διαπάλη μεταξύ ΛΑΟΣ και ΣΥΡΙΖΑ…

Ο Παπαθεμελής από την άλλη έχει κάνει ένα μεγάλο λάθος.  Ταύτισε το κόμμα του με μια μεγάλη εθνική επιδίωξη, δίνοντας την ευκαιρία να την εξευτελίσει η εκλογική διαδικασία.  Να την εμφανίσει ως υπόθεση του 1%!  Και έδωσε λαβές να θεωρείται ο πατριωτικός χώρος ότι περιορίζεται στο ποσοστό ενός ή δύο κομμάτων.   Ακόμα, συνεχίζει παρά τα όσα βλέπουμε γύρω μας, να πιστεύει στην ισχύ του ανύπαρκτου Ελληνοαμερικανικού λόμπυ και στην παρέμβαση στην πολιτική των ΗΠΑ.  Ακολουθεί δηλαδή μια μη οξυδερκή και επικίνδυνη κατεύθυνση στα γεωστρατηγικά μας συμφέροντα…

m-4922Όσον λοιπόν ενισχύουμε αυτή τη στιγμή εκόντες-άκοντες την πολιτική υπόσταση κομμάτων και προσώπων, που με την παρουσία τους εξέθρεψαν το παρασιτικό μοντέλο που επικρατεί στην χώρα μας, η ανατροπή του σκηνικού βρίσκεται μακρυά.  Ακόμα και αν ο λόγος κάποιων ήταν και είναι καταγγελτικός, η πράξη απέδειξε ότι είτε δεν ήταν αποτελεσματικός, είτε η πρόταση τους για δράση δεν ήταν αυτή που αντιπροσώπευε τους πολίτες.  Αντίθετα χάριζε λούστρο δημοκρατικότητας στην κυβερνώσα αθλιότητα και ενίσχυε το πρώτο κόμμα.

Οφείλουμε στην πατρίδα και στην κοινωνία να απονομιμοποιήσουμε τις εκλογές αυτές.  Δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε σ’ όποιον από τους δύο μεγάλους βγεί νικητής, ακόμα και αν του δοθεί υποστήριξη από ένα εκ των υπολοίπων κομμάτων, να ισχυρισθεί ότι αντιπροσωπεύουν οι αποφάσεις του την πλειοψηφία.  Δεν πρέπει ο Ελληνικός λαός να φορτωθεί το επερχόμενο άγος, αλλά να κερδίσει μια ευκαιρία μελλοντικής αμφισβήτησης.

Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την συνειδητή, μεθοδευμένη αποχή ή το άκυρο ψηφοδέλτιο!

Advertisements

About Λαυρέντης

Ειδικεύομαι στις εμπρηστικές παρεμβάσεις. Μετά από χρόνια blogging (Δεκέμβρης 2004) και κανά 5άρι διαφορετικές persones ψιλοβαριέμαι. Πιστεύω στην αρχή της εντροπίας και περιμένω (δεν εύχομαι...) την ολοκληρωτική κατάρευση για να ελπίσω σε αναγέννηση. Τα μεγάλα είναι θέμα επιλογής. Στα μικρά μας σέρνουν οι περιστάσεις και τα συμφραζόμενα... Δείτε όλα τα άρθρα του/της Λαυρέντης

25 responses to “Το κίνημα της παραλίας είναι εξόχως πολιτικό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: