ΗΘΕΛΕ Η ΜΟΥΡΗ ΤΟΥ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΣΕΛΑ…

_42044192_donkey416Το νηπιακό τραγουδάκι που διακωμωδεί τον κακομοίρη γάιδαρο που θέλησε να αυτοπροσδιορισθεί ως άλογο «καμαρώνοντας με το σύρε κι’ έλα», αποτέλεσε για κάθε έναν από μας μια από τις πρώτες μας προσπάθειες μύησης στο χιούμορ.  Η σύγκρουση της κοινής αντίληψης για τα πράγματα με την προσδοκία του κυρ Μέντιου, ήταν το εισαγωγικό μας βήμα -μετά το γαργαλητό και τις γκριμάτσες- στο χώρο του γέλιου.

Το φάσμα των εμπειριών που προκαλούν αυτό «το ανακλαστικό πολυτελείας» -όπως έχει αποκληθεί- είναι περίπλοκο και δικαιολογημένα έχει απασχολήσει μεγάλο αριθμό σοφών από τον Αριστοτέλη μέχρι τον Ράσελ. Μία από τις αιτίες που παράγουν το κωμικό αποτέλεσμα, είναι όπως είδαμε πιο πάνω, η σύγκρουση δύο αμοιβαία αποκλειόμενων λογικών συστημάτων. Ο εξαναγκασμός μας ν’ αντιληφθούμε την κατάσταση ταυτόχρονα σε δύο αταίριαστα πλαίσια αναφοράς, μετατρέπουν σύμφωνα με τον Καντ τις έντονες προσδοκίες μας σε «τίποτα», τις αφήνουν μετέωρες στον αέρα και εκτονώνονται αναγκαστικά με γέλιο. Καταλαβαίνουμε λοιπόν την Μαρίκα Μητσοτάκη (και όχι μόνον…) που διασκεδάζει όταν ακούει ότι ο Τσίπρας είναι αρχηγός κόμματος. Γελάμε μαζί της όταν την ακούμε να λέει ότι με τίποτα δεν μπορεί να πιστέψει πως ο υιός της Κυριάκος είναι πολιτικός! Ξεκαρδιζόμαστε (αν ξεπεράσουμε την οργή που προκαλεί η ύβρις) με την Ρεπούση που αποκαλεί «συνωστισμό» την σφαγή της Σμύρνης ή με τον Καμπύλη που ανεκάλυψε την «ελληνοωθομανική» εθνικότητα!

Προκαλεί αντίθετα έκπληξη η απώλεια χιούμορ μιας μερίδας της σύγχρονης κοινωνίας, που αποδέχεται σαν σοβαρή θέση την εισαγωγή στην ζωή μας του νεότευκτου «δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού». Διότι μπορεί η επικρατούσα πλέον ατομοκεντρική αντίληψή και η πολιτική αφασία που έχουμε περιέλθει εξ’ αιτίας της, να εμποδίζει κάποιους από μας να αντιληφθούμε ότι η προβολή αυτού του απίθανου εφευρήματος από τους παγκοσμιοποιητές γίνεται, για να αποδυναμώσει ή να αντικαταστήσει κάποια άλλα βασικά και ανικανοποίητα δικαιώματα. Ότι προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε το δικαίωμα στην εργασία, την ισονομία, την ελευθερία, την υγεία, την εκπαίδευση και να απολαύσουμε άντ’ αυτών τον «αυτοπροσδιορισμό». Αλλά πώς είναι δυνατόν να μην γελά κανείς όταν κάποιος δίμετρος μουστερής επιμένει να θέλει να βλέπει τον εαυτό του σαν νυφούλα και μέλλουσα μάνα ή να θεωρούμε λογικά αποδεκτό ότι κάποιοι Σλάβοι θεωρούν εαυτούς ως κατευθείαν απόγονους του Βουκεφάλα γιατί έχουν κατά δήλωσή τους την ίδια μύτη με την Κλεοπάτρα…

Δεν γνωρίζω αν έχει καταγραφεί παλαιότερα στην κοινωνιολογική ή νομική φιλολογία οτιδήποτε για το συγκεκριμένο «δικαίωμα», ούτε διεκδικώ δάφνες συστηματικού μελετητή. Από σχολιαρόπαιδο όμως μαθαίνει κανείς μέσα από τα Μαθηματικά, την Φυσική αλλά και τα φιλολογικά του αναγνώσματα, ότι με δύο τρόπους μπορεί να προσδιορίσει κάτι. Περιγράφοντας τις ιδιότητες που έχει ή τις ιδιότητες που δεν έχει. Είτε συνθετικά, είτε δια του αποκλεισμού. Και προσοχή! Να το ετεροπροσδιορίσει αυτός και οι συνομιλητές του. Άλλωστε δεν έχει καμία ανάγκη το υποκείμενο να κάνει από μόνο του κάτι τέτοιο. Αυτό απλά «είναι» για τον εαυτό του! Ο όποιος προσδιορισμός αποκτά νόημα μόνο μέσα σε μια ομάδα και για να διαχωρισθεί από τους άλλους. Και αν επιμένει να προβάλει το ίδιο από κάποια λογική παραξενιά σαν σύνολο ιδιοτήτων του κάτι διαφορετικό από την κοινή αντίληψη, να διεκδικήσει χώρο που δεν του ανήκει, να δημιουργήσει δηλαδή σύγκρουση δύο λογικών συστημάτων -του δικού του και των υπολοίπων- είναι αναμενόμενο ότι θα γίνει περίγελως. Δεν μπορεί να μας επιβάλει κανείς να μην ειρωνευθούμε κάποιον αυτοπροσδιοριζόμενο ως «εθνικό σταρ» ή να γελάμε εξήντα χρόνια τώρα με την αυτοαποκαλούμενη «κλασσάτη» μαντάμ Σουσού από τον Μπίθουλα. «Σκάει» το χειλάκι μας είτε αρέσει είτε όχι, όταν ακούμε τον Παπανδρέου να δηλώνει σοσιαλιστής και μετανάστης ή τον Καραμανλή να δηλώνει νταβατζοφάγος. Μας είναι αδύνατον να μην δούμε ως κωμική την δήλωση Μητσοτάκη ότι δεν υπήρξε αποστάτης!

Καταλαβαίνει φυσικά η «πολιτικά ορθή» ομάδα που λυμαίνεται την επικοινωνία και καταφανέστατα έχει αναλάβει εργολαβικά την προσβολή της κοινής μας λογικής, ότι το σύνολο είναι αυτό που καθορίζει και όχι τα άτομα. Όσο να προσπαθούν λοιπόν -προς εξυπηρέτηση αλλοτρίων συμφερόντων- δεν μας πείθουν ότι είναι φυσικό για παράδειγμα να υποκύπτει η λογική της πλειοψηφίας και η καλή της λειτουργία, στους συνήθως υποβολιμαίους μειονοτικούς αυτοκαθορισμούς ομάδων μερικών εκατοντάδων ανθρώπων. Δεν θα μπορέσουν ποτέ να μας εξηγήσουν γιατί πρέπει να δεχθούμε τον όποιο αυτοπροσδιορισμό κάποιου φασίστα, τρελού ή προδότη. Εκτός αν υπάρχουν όρια, που τα καθορίζει κατά το δοκούν η νεοφιλελεύθερη ανοησία τους.

Advertisements

About Λαυρέντης

Ειδικεύομαι στις εμπρηστικές παρεμβάσεις. Μετά από χρόνια blogging (Δεκέμβρης 2004) και κανά 5άρι διαφορετικές persones ψιλοβαριέμαι. Πιστεύω στην αρχή της εντροπίας και περιμένω (δεν εύχομαι...) την ολοκληρωτική κατάρευση για να ελπίσω σε αναγέννηση. Τα μεγάλα είναι θέμα επιλογής. Στα μικρά μας σέρνουν οι περιστάσεις και τα συμφραζόμενα... Δείτε όλα τα άρθρα του/της Λαυρέντης

3 responses to “ΗΘΕΛΕ Η ΜΟΥΡΗ ΤΟΥ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΣΕΛΑ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: