Σε αναζήτηση προσωδίας

getimagedo1 Μετά από ένα δεκαπενθήμερο αναταραχών άρχισαν να εμφανίζονται δειλά-δειλά οι πρώτες δημοσκοπήσεις. Αφορούν όλες, όπως ήταν αναμενόμενο, την κάλπη!

Κανείς φυσικά δεν σκέφτηκε – ποιός να τον πληρώσει άλλωστε… – να μετρήσει την άποψη των εκατομμυρίων πλέον μεταναστών της χώρας μας, για τους οποίους άπαντες οι πολιτικά ορθοί δήθεν κόπτονται νυχθημερόν. Έτσι δεν μάθαμε τι λένε οι συνολικά «φερόμενοι» (1) ως δράστες του πλιάτσικου, για την επί πλέον απομόνωση που άρχισαν να αισθάνονται εξ’ αιτίας του, καθώς και για το ανάθεμα που εισέπραξαν. Για την αυτοδικία που έκανε την εμφάνισή της και τα φυσικά της παρεπόμενα.

Όπως κανείς δεν σκέφτηκε να μετρήσει τις τάσεις της νεολαίας. Να την «ακούσει»… Παρά το χειροκρότημα που προσφέρθηκε στο αντίστοιχο σύνθημα και τις εκατοντάδες τηλεοπτικές ώρες ψυχονευρωσικών δακρύων που σπαταλήθηκαν σ’ αυτό. Ούτε την γνώμη των πολιτών για την Αστυνομία και τις πρακτικές της. Αυτά είναι θέματα που θα τα αποφασίσει η Τατιάνα, ο Μπουκάλας, ο Κοροβέσης και Ψαριανός. Είναι το επιφαινόμενο…

Η συζήτηση απλά επανήλθε στην ουσία του πράγματος. Στον «καταλληλότερο», την αυτοδυναμία, τις συνεργασίες… Η εξεγερμένη νεολαία που δεν «ακούγεται» μια και δεν ερωτάται, επανήλθε στα μπάρ και στις Αράχωβες. Οι εξεγερμένοι μετανάστες στις δουλειές τους νόμιμες και μη. Οι νοικοκυραίοι μαζεύουν τις σπασμένες τους βιτρίνες και προσπαθούν να παντρέψουν στο μυαλό τους την επανάσταση με το εμπορικό πνεύμα των Χριστουγέννων. Που φοβισμένο από τις μολότωφ, έφυγε και πήρε μαζί του το αντίκρισμα μερικών χιλιάδων επιταγών, που θα «σκάσουν» σε λίγους μήνες ακάλυπτες, στα χέρια αυτών που πίνουν τον «αντιεξουσιαστικό» (2) τους καπουτσίνο στην Κανάρη!

Οι υπόλοιποι κοιτάμε όλοι μαζί αμήχανοι, το ολοκληρωτικά ξεβρακωμένο πλέον προτεκτοράτο μας. Στα εθνικά θέματα, στην οικονομία, στην ασφάλεια. Συνειδητοποίησε ακόμη κι’ ο τελευταίος, μέσα από τις αντιφάσεις που ανέδειξε η κινητοποίηση, αφ’ ενός ότι «… Η ευημερία του κράτους είναι η αθλιότητα του πραγματικού έθνους, του λαού. Το μεγαλείο και η ισχύς του κράτους είναι η σκλαβιά του λαού…Το κράτος δεν είναι η πατρίδα…» (3) και αφ’ ετέρου ότι τόσο καιρό λειτουργούμε σαν πρόβατα που ψάχνουν κριάρι… παρ’ ότι θεωρούμε βέβαιη (μας έχουν πείσει) την απουσία προσωπικοτήτων και τάσεων που να μπορούν να αρθρώσουν λόγο και να συνεγείρουν. Να αποκαταστήσουν την προσωδία της αφήγησης. Γιατί έχουμε μπερδέψει πλέον τα μακρά με τα βραχέα. Τα αριστερά με τα δεξιά. Τα προοδευτικά με τα αντιδραστικά.

Πώς να γίνει αλλιώς όμως, όταν ο πρωθυπουργός κατά δήλωσή του βλέπει πολύ τηλεόραση και χειροκροτείται θερμά τη στιγμή που παραδέχεται ότι κάνει λάθη, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ανάβει κεριά και λιβάνια σαν γριούλα σε λιτανεία, ο Τσίπρας ψάχνει την σινιέ κουκούλα που θα φορέσει στην επόμενη μάζωξη του προεδρικού μεγάρου ώστε να εντυπωσιάσει την «ελευθεροτυπία» και το ΚΚΕ πώς θα διαχειρισθεί το ρεύμα που αποκτά – μη γελάτε καθόλου – στις τάξεις της Αστυνομίας για την στάση του τις μέρες αυτές. Όταν το ερώτημα στα αχόρταγα στόματα της νομενκλατούρας δεν είναι το γιατί δεν πάμε καλά, αλλά αν πρέπει να διοικήσει μόνος του ο Γιώργος – αν φυσικά τον αφήσει ο Σημίτης που μίλησε για προσφυγή στο ΔΝΤ μόλις ο «μικρός» άρχισε να τάζει στο πόπολο… – ή να συγκυβερνήσει με τον Κωστάκη και τον Αλέξη. Ή ακόμα αν συμφέρει τα αφεντικά ο όποιος Βγενουσκόνι  περιμένει στη γωνία να καλύψει το πολιτικό κενό!

Μοναδική ελπίδα η αιφνίδια επαναφορά του πολιτικού διαλόγου μετά από είκοσι και πλέον χρόνια στα σπίτια, στη δουλειά, ακόμα και στα μπαράκια, που ίσως να μας κάνει να αρθρώσουμε ξανά σωστά! Να αφήσουμε τα πολιτικοδημοσιογραφικά ανδρείκελα στην αναζήτηση του «καταλληλότερου» υπαλλήλου του συστήματος κι’ εμείς να ασχοληθούμε επί τέλους με το ίδιο το σύστημα και την απουσία κοινοτικού πνεύματος στη γυαλιστερή και φτηνιάρα μητρόπολη μας. Να πάψουμε την αντιμετώπιση των γεγονότων ως τηλεθεατές, με μόνιμο ερώτημα «γιατί δεν κάνει κάποιος κάτι», μη προσδιορίζοντας ούτε το «ποιός», ούτε το «τί», ούτε το «πώς». Γιατί οι απαντήσεις υπάρχουν. Απλά δεν ακούγονται μέσα στην βαβούρα που δημιουργούν είτε οι ανατολίτικες, είτε οι δυτικότροπες καλκάτζες (4). Και χρειάζονται ενίσχυση από την προσωπική φωνή του καθενός από μας.

Ή θα σηκωθούμε από τον καναπέ ή έχουμε τελειώσει.

  1. όχι και να χάσουμε τον «θαυμάσιο» νεολογισμό εξ’ αιτίας του ομοφώνως σκέτου δράστη Κορκονέ!
  2. κι’ ας έχουν ακόμα τα άντερά τους στη θέση τους (άχ ρε Κάρολε) λόγω εξουσίας και κρατικής καταστολής…
  3. Μ. Μπακούνιν, Γαλλική έκδοση των απάντων, τόμος I, σελ. 225 -227, μετ. Πόλυ Γκέκα, εκδ. Πλέθρον
  4. Τα «γυρίσματα» της φωνής στο τραγούδι.
Advertisements

About Λαυρέντης

Ειδικεύομαι στις εμπρηστικές παρεμβάσεις. Μετά από χρόνια blogging (Δεκέμβρης 2004) και κανά 5άρι διαφορετικές persones ψιλοβαριέμαι. Πιστεύω στην αρχή της εντροπίας και περιμένω (δεν εύχομαι...) την ολοκληρωτική κατάρευση για να ελπίσω σε αναγέννηση. Τα μεγάλα είναι θέμα επιλογής. Στα μικρά μας σέρνουν οι περιστάσεις και τα συμφραζόμενα... Δείτε όλα τα άρθρα του/της Λαυρέντης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: