Κολέγια

Ένα άρθρο του Καπογιώργη (μια κι’ αυτός δεν γράφει στο blog του).

Δεν υπαρχει «αδιέξοδο»…

Η εσκεμμένη προσπάθεια παραπληροφόρησης από όλους όσους ασχολούνται με το ζήτημα της αναγνώρισης των ιδιωτικών κολεγίων στην χώρα μας – αδιάφορα αν προέρχονται από την πολιτική, τα πανεπιστήμια, τον τύπο ή τα κολέγια – είναι πραγματικά εντατική και με αξιοθαύμαστα αποτελέσματα. Έχουν καταφέρει να αντιμετωπίζεται το θέμα, με τρόπο που να καθιστά αδύνατον – είκοσι ολόκληρα χρόνια τώρα – να δομήσει ο μέσος πολίτης ένα πλαίσιο αναφοράς, μέσα στο οποίο να μπορούν να ελεγχθούν οι κραυγές (με φερετζέ επιχειρήματος), που κατατίθενται ένθεν-κακείθεν. Ας δούμε γιατί δεν υπάρχει σημείο επαφής.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει το θέμα ξεκάθαρα από την σκοπιά των εργασιακών δικαιωμάτων. Οπτική που είναι θεμελιώδης για την υπαρξιακή της ανάγκη διακίνησης των εργαζομένων. Φυσικά αδιαφορεί πλήρως – νεοφιλελεύθερη γαρ – για την εκπαιδευτική ποιότητα και την όποια βλάβη μπορεί να προξενήσει στην εθνική μας παιδεία.

Η πολιτεία και τα πανεπιστήμια παριστάνουν ότι αγνοούν την οπτική της ΕΕ – από την οποία όμως ψωμίζεται η νομενκλατούρα τους – και συζητάνε σε εκπαιδευτική δήθεν βάση, μην πω και συνταγματική! Οι ξεδιάντροπες αυτές δομές που εκχώρησαν και διαγκωνίζονται να εκχωρήσουν ακόμη περισσότερα κυριαρχικά μας δικαιώματα, ανάμεσα στα οποία ήταν και το να αποφασίζει το κράτος, ποιός είναι ικανός να ασκήσει επιστημονικό επάγγελμα, δεν αντέδρασαν καθόλου, όταν προ εικοσαετίας η περιγραφή των ακαδημαϊκών απαιτήσεων κάθε επιστημονικού επαγγέλματος καθορίστηκε στο ελάχιστο που εμφανίζονταν στον Ευρωπαϊκό χώρο. Ούτε όταν διελύοντο δοκιμασμένες εγχώριες μεταλυκειακές σπουδές με τεράστια προσφορά. Αρκέσθηκαν στο να «ανωτατοποιούν» λαϊκίστικα ότι έβρισκαν μπροστά τους, ευτελίζοντας την έννοια… Ακόμη, δεν αντέδρασαν όταν δημιουργήθηκαν σχολές, που έσπρωξαν την παιδεία στην ιδιωτικοποίηση και λειτουργούν σαν εμπορικές επιχειρήσεις εποπτευόμενες από το αντίστοιχο υπουργείο, με εκπαιδευτικό προσωπικό ωρομίσθιους «εμποροϋπαλλήλους» ασφαλισμένους στον ΟΑΕΕ!

Το «φοιτητικό κίνημα», βλέπει το ζήτημα σαν ευκαιρία επαναστατικής γυμναστικής ή ακόμα χειρότερα σαν μια αντιδικία «προσοντούχων» στην καπιταλιστική αγορά της προσφοράς και της ζήτησης. Ευρισκόμενοι σε πλήρη ιδεολογική σύγχυση οι φοιτητές, απαιτούν από την μια «ελεύθερη εισαγωγή στα πανεπιστήμια γιατί όλοι έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση που επιθυμούν» και ταυτόχρονα βλέπουν σαν ηθική και ταξική αδικία το να τους παίρνει κάποιος την δουλειά επειδή αποκτά τα προσόντα αυτά με χρήματα… Μάλιστα αδυνατούν να κατανοήσουν ότι έτσι τείνουν χείρα βοηθείας στο αδηφάγο κεφάλαιο! Διότι κρατώντας στο περιθώριο τριάντα χιλιάδες αποφοίτους κολεγίων, προσφέρουν στα «αφεντικά» εξειδικευμένο προσωπικό, το οποίο νομιμοφανώς δεν εντάσσεται στην επαγγελματική κατηγορία που του αναλογεί, αμειβόμενο σαν ανειδίκευτο! Τους μετατρέπουν δηλαδή σε «Αλβανοπακιστανούς» της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που πληρώνουν κι’ αυτοί εν είδει διδάκτρων στον αντίστοιχο δουλέμπορο, τα λύτρα που θα τους οδηγήσουν στην καπιταλιστική γη της εργασιακής επαγγελίας… Πολύ κλασσικά κι’ αναμενόμενα λοιπόν πέφτουν τα μεροκάματα όλων και οι διαπραγματευτικές τους δυνατότητες στην εργασία .

Οι κολεγιόπαιδες έχουν το κλασσικό προφίλ του νεοέλληνα, που προσπαθεί δια της πλαγίας οδού να πετύχει ότι δεν καταφέρνει με την ορθή… Και λουφάζουν υπομονετικά μέχρι να νομιμοποιήσουν κάποτε το «αυθαιρετάκι» τους. Οι δε κολεγιάρχες είναι επισήμως επιχειρηματίες-έμποροι, όπως γράφει το «εκκαθαριστικό» τους.

Μετά λοιπόν από μια απόπειρα ρύθμισης που κατέθεσε ο υπουργός παιδείας το καλοκαίρι, ήρθε η αναμενόμενη καταδικαστική για τη χώρα μας απόφαση του ευρωδικαστηρίου για την αδυναμία της να ενσωματώσει την οδηγία 5/36 του 2005 περί επαγγελματικών δικαιωμάτων στα οποία εντάσσονται οι απόφοιτοι κολεγίων. Αμέσως ο Τύπος παρουσίασε το θέμα σαν ακύρωση του νόμου Στυλιανίδη που αφορά την ακαδημαϊκή συγκρότηση των κολεγίων! Μέγιστο ψεύδος φυσικά, με στόχο την διαιώνιση του σκυλοκαβγά που ωφελεί όλους τους παραπάνω για διάφορους λόγους, προφανείς ή μη.

Η λύση είναι απλή, έχει προταθεί έμμεσα – σε μια κρίση συνείδησηςαπό τον εισαγγελέα του ευρωδικαστηρίου (υπόθεση C-274/05, 23/10/2008) και συμπυκνώνεται στα παρακάτω σημεία.

  1. Προφανώς το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να ελέγξει το Αγγλικό πανεπιστήμιο Χ, όπως τονίζουν οι κολεγιάρχες. Μπορεί όμως να ανακαλέσει όλες τις άδειες λειτουργίας των εμπορικών επιχειρήσεων που παρέχουν εκπαίδευση και να τις αναγκάσει να παίρνουν αντίστοιχη άδεια από το Υπουργείο Παιδείας! Οφείλει μάλιστα να καθορίσει επακριβώς τα κριτήρια (προσωπικό, κτιριακές υποδομές, ακαδημαϊκή συγκρότηση) που πρέπει να ικανοποιεί όποιο ίδρυμα αιτείται τέτοιας αδείας, χωρίς να είναι αναγκασμένο να το αναγορεύσει σε πανεπιστήμιο. Το κάνει άλλωστε για τα χοροδιδασκαλεία και τα γυμναστήρια! Τα Αγγλικά Πανεπιστήμια δεν έχουν ούτε λόγο ούτε έννομο συμφέρον να εμπλακούν σε αντιδικία επ’ αυτού. Διότι κατά το δικαστήριο δεν τίθεται «υπό αμφισβήτηση η αρμοδιότητα της Ελληνικής Δημοκρατίας όσον αφορά το περιεχόμενο της εκπαιδεύσεως και την οργάνωση του εκπαιδευτικού συστήματος». Μόνον οι κολεγιάρχες οφείλουν να προσαρμοσθούν. Αλλιώς ας ανοίξουν το «μαγαζί» σε κάποια άλλη χώρα που είναι ξέφραγο αμπέλι… Δεν τους εμποδίζει κανείς.
  2. Η χώρα αναγνωρίζει άμεσα τα επαγγελματικά δικαιώματα των Ευρωπαίων πολιτών που σπουδάζουν στο εσωτερικό της, σύμφωνα με κάποια ακαδημαϊκά κριτήρια που έχει θέσει. Δεν υποχρεούται όμως να τα αποδώσει αυτή πρώτη σε όσους ακολουθούν άλλο εκπαιδευτικό σύστημα, εκτός και αν τους τα αναγνωρίζει η χώρα που το εποπτεύει. Μάλιστα κατά τον εισαγγελέα «το άρθρο 4 της οδηγίας αυτής επιτρέπει ρητώς την επιβολή αντισταθμιστικών μέτρων αν η εκπαίδευση του αιτούντος διαφέρει ως προς τη διάρκεια ή το περιεχόμενό της από την απαιτούμενη στην Ελλάδα εκπαίδευση». Όσοι λοιπόν απόφοιτοι κολεγίων δεν ικανοποιούν τα ακαδημαϊκά στάνταρτ της Ελλάδας, μπορούν να πάνε να εγγραφούν στα αντίστοιχα επιμελητήρια της χώρας που ανήκει το Πανεπιστήμιο που σπούδασαν και ας έλθουν να μετεγγραφούν μετά στα δικά μας. Το γιατί στην διαδικασία αυτή μπλέκεται το ΥΠΕΠΘ και όχι το Εργασίας είναι ακατανόητο! Όπως είναι και ύποπτο να σπουδάζει κάποιος Ιατρική στην Ουγγαρία ή Νομική στην Γαλλία και να έρχεται να πάρει την πρώτη επαγγελματική του ταυτότητα στην Ελλάδα…
  3. Εφ’ όσον τα κολέγια είναι υποκείμενα άλλου εκπαιδευτικού συστήματος – όπως τονίζουν για να μην ελεγχθούν – να μην διανοηθεί κανείς στο μέλλον να τα χρηματοδοτήσει ή να τα εντάξει σε ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά προγράμματα, όπως έμμεσα γίνεται σήμερα. Να πάνε να «τα πάρουν» από την χώρα του μητρικού πανεπιστημίου! Φαντάζομαι η Οξφόρδη και το Κέιμπριτζ δεν ζητάνε λεφτά από μας για την λειτουργία τους, ούτε το ΕΜΠ από την Γερμανία…
  4. Τέλος, οι διαγωνισμοί του ΑΣΕΠ να πάψουν να προκηρύσσουν ασαφείς διαγωνισμούς, στους οποίους η περιγραφή των προσόντων να μην απαιτεί ακαδημαϊκές ισοτιμίες με τα Ελληνικά πτυχία…


Αν γίνουν τα παραπάνω, ίσως μέσα στη γενική εκπαιδευτική διάλυση αποδοθεί μιας μορφής δικαιοσύνη.

Advertisements

About Λαυρέντης

Ειδικεύομαι στις εμπρηστικές παρεμβάσεις. Μετά από χρόνια blogging (Δεκέμβρης 2004) και κανά 5άρι διαφορετικές persones ψιλοβαριέμαι. Πιστεύω στην αρχή της εντροπίας και περιμένω (δεν εύχομαι...) την ολοκληρωτική κατάρευση για να ελπίσω σε αναγέννηση. Τα μεγάλα είναι θέμα επιλογής. Στα μικρά μας σέρνουν οι περιστάσεις και τα συμφραζόμενα... Δείτε όλα τα άρθρα του/της Λαυρέντης

2 responses to “Κολέγια

  • Λαυρέντης

    Μόλις οι ηγέτες της ΕΕ μυρίστηκαν οικονομική ύφεση, έτρεξαν να πετάξουν όλοι μαζί στο καλάθι των αχρήστων τις προηγούμενες αποφάσεις τους για ελεύθερη οικονομία και να πάρουν μέτρα σωτηρίας που παραβιάζουν οδηγίες και κανόνες.

    Για την Ευρωπαϊκή ύφεση στην παιδεία ούτε ο Κωστάκης – ο φίλος του Ρουσόπουλου και του Ζαχόπουλου – αλλά ούτε ο Γιωργάκης – ο φίλος του Τζεμ – σκέφτηκαν να ζητήσουν αντίστοιχη συμπεριφορά…

    Αλήθεια μια και μούρθε… Αν είχε ψηφισθεί το ευρωςσύνταγμα της Λισσαβώνας θα μπορούσαν να «παρέμβουν» με την ευκολία που το έκαναν αυτές της μέρες;

  • Δυό παραπολιτικές παρατηρήσεις « ΓΚΑΖΑΚΙ

    […] Γράφαμε για τα κολλέγια προ ημερών και για τον τρόπο εφαρμογής του νόμου Στυλιανίδη, που μπορεί να αποδώσει – υπό προϋποθέσεις – κάποιας μορφής δικαιοσύνη. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: